Een kanotrip op de Demer van 10 km

We laten onze kano te water in de Demer, voor een trip van 5,33 km.... of neen, 10,66 km want we varen heen en terug.
We kunnen de Demer op aan het pompgemaal. De rivieren in de streek liggen diep ingesneden in het landschap, wat van in- en uitstappen dikwijls een precair moment maakt. Laat je boot vanaf de oever met een touw in het water, en klim dan zelf voorzichtig de oeverkant naar beneden. Lange broek, mouwen en werkhandschoenen zijn niet overbodig tijdens de zomer als de netels weelderig groeien. Is het op deze plaats echt niet mogelijk om in te stappen, rij dan even verder tot de alternatieve instapplaats.
We varen de Demer op, (vermijd aan het startpunt de stroming, want het zou je enkele meters lager terecht kunnen doen komen) en varen onder de spoorweg Diest-Hasselt door. Wat wordt het plots lekker rustig. De Demer heeft nauwelijks stroming, tenzij een stevige regenbui hier anders over heeft beslist. De Demer is dan ook een typische regenrivier die je best vermijdt bij regenval, want dan wil hij zijn oorspronkelijke naam (het Keltische Tamara zou wilde rivier betekenen) nog eens herinneren. De Demer is steeds een belangrijke levensader voor de streek geweest. Als snel worden we hiermee geconfronteerd als we de grote molen voorbij varen. Het molenrad is reeds lang niet meer actief, maar de versmalling van de rivier zorgt ervoor dat we hier in voor- en najaar een tandje bij moeten steken.
We varen onder de weg Lummen-Schulen en nemen enkele bochten. Voor ons ligt het Kasteel van Loye, een van de mooiste kastelen van de streek. De oudste delen van het kasteel dateren van begin 14de eeuw. We varen langs het domein van het kasteel en kunnen het niet laten om toch even te stoppen en om te keren om het kasteel ook van deze zijde te bewonderen.
Maar nee, verder stroomopwaarts moeten we. We varen nu door een gebied dat een beetje de sfeer van vroegere tijden met zich meedraagt. De Demervallei was vroeger een aaneenschakeling van natte broeken. Geen wonder dat hier kortbij in de Middeleeuwen een ware leprozij te vinden was! "Lepra in onze streken??? " hoor ik je vragen. Waarschijnlijk niet, maar de moerassige leefomgeving zorgde waarschijnlijk voor vele zieke mensen. Vooral huidziekten waren een veel geziene plaag. De toenmalige beperkte medische kennis maakte het dikwijls niet mogelijk om goede diagnoses te stellen. Bij twijfel werd het zekere voor het onzekere genomen en werd de zieke onverbiddelijk naar de leprozij gestuurd.
Ons eindpunt ligt aan de weg Lummen-Kermt. Hier ligt de molen Van Veldeke. Hoe? Je auto staat hier niet? Geen nood, de weg terug is stroomafwaarts en zodus minder vermoeiend dan het eerste deel van je reis.