Kronprinzenpaleis

Het Kronprinzenpalais aan de Boulevard Unter den Linden 3 in het Berlijnse stadsdeel Mitte is een voormalig paleis van de Hohenzollern. Het werd in 1663 gebouwd en voor het laatst in 1857 door Heinrich Strack verbouwd in de stijl van het classicisme. Tijdens de Tweede Wereldoorlog uitgebrand en in 1961 gesloopt, werd het tussen 1968 en 1970 door Richard Paulick in gewijzigde vorm herbouwd als gastenhuis van de Oost-Berlijnse magistratuur. Het gebouw was van 1919 tot 1937 de zetel van de Nieuwe Afdeling van de Nationalgalerie Berlijn en in 1990 de ondertekenplaats van het Eenheidsverdrag. Sinds de hereniging dient het als evenementenlocatie.

Het paleis werd in 1663 gebouwd als privéwoning van de kabinetssecretaris Johann Martitz. Van 1706 tot 1732 diende het paleis als ambtswoning voor de gouverneur van Berlijn. In 1732 werd het door Philipp Gerlach omgebouwd tot een barokpaleis met oprijlaan en middelrisaliet voor de kroonprins, de latere koning Friedrich II, terwijl de zetel van de gouverneur naar het gouverneurshuis werd verplaatst. Friedrich bewoonde het paleis met zijn vrouw Elisabeth Christine alleen tijdens de korte verblijven in Berlijn tot aan zijn kroning in 1740. Daarna richtte hij een woning in het Berlijnse kasteel in en overhandigde hij in 1742 het paleis aan zijn broer August Wilhelm, wiens weduwe het tot 1780 gebruikte.

Wikipedia