Ingenieurschool Eisleben

De Ingenieurschool Eisleben is de directe opvolger van de Mijnschool Eisleben. De sterke afname van de mijnbouw in Europa, die ook voor de DDR niet was te stoppen, dwong eind jaren zestig tot overpeinzingen over het toekomstige lot van de traditionele onderwijsinstelling. Gezien de stormachtige ontwikkeling van de micro-elektronica en computertechniek, en rekening houdend met de sterk uitbreidende vakrichting Mijnbouwelektrotechniek van de school, besloot de regering in 1968 om de Mijnschool Eisleben om te scholen tot een ingenieurschool voor Elektrotechniek en Maschinenbouw en om de mijnbouwopleiding af te bouwen. In 1971 verlieten als laatste afgestudeerden mijnbouwingenieurs van de afstandsonderwijs de school.
Met grote inzet van de op school gebleven leraren en met vele nieuwe aanstellingen vormde directeur Leithold een vaktechnisch hooggekwalificeerd corps van docenten, bestaande uit veel gepromoveerde docenten, die met een in DDR-verhoudingen uitstekende technische uitrusting ingenieurs voor Elektrotechniek/Electronica, Maschinenbouw en Ingenieurseconomie evenals Materialenmanagement opleidde, die door de industrie van het land vanwege hun goede opleiding graag werden aangenomen en een aanzienlijk aandeel hadden in het zogenaamde "micro-elektronicaprogramma van de DDR". Daarnaast kwamen er postdoctorale opleidingen op het gebied van micro-elektronica, arbeidsveiligheid, werkorganisatie en informatica. Een overvloed aan bijscholingscursussen, van nationaal gewaardeerde vakconferenties en deelname in de ingenieursvereniging "Kamer van Techniek" ronden het professionele profiel van deze jaren af. De capaciteit van de school bedroeg ongeveer 5000 studenten.

Wikipedia