Oor

De Ohre ontstaat in een laaggelegen gebied met watervoerende beken in de Neder-Saksische Landkreis Gifhorn. Het gebied ligt dicht bij de grens met Sachsen-Anhalt en bevindt zich ongeveer zes kilometer ten zuidoosten van Wittingen. Tot ongeveer het begin van de 20e eeuw bevond de bron zich op een boerderij in Ohrdorf. De plaatsnaam verwijst naar de rivier. Als gevolg van een grondwaterdaling ontstaat de Ohre tegenwoordig in een weidegebied tussen Ohrdorf en Haselhorst, waar in de eerste drie beekkilometers twaalf watervoerige greppels samenkomen. Van daaruit stroomt de Ohre in zuidoostelijke richting als een natuurlijke grens tussen Niedersachsen en Sachsen-Anhalt naar het Neder-Saksische Brome. Kort voor het dorp zijn er riviermeanders bewaard gebleven. Aangezien er daar zeldzame soorten van de dieren- en plantenwereld te vinden zijn, zijn de natuurgebieden "Ohreaue", "Obere Ohre/Landwehr van Rade", "Mittlere Ohreaue" en "Ohreaue bij Altendorf en Brome" ingesteld. In Brome, in het gebied van de laagvlakte van de rivier, zijn in 1979 twee meren ontstaan die door de rivier worden gevoed. Het bovenste meer heeft een oppervlakte van 1,7 ha, het onderste meer is 3 ha groot. De wateroppervlakken vormen een biotoopgebied en creëren een kleiner recreatiegebied. Vooral dienen ze voor de overstromingsbescherming in Brome, aangezien eerder overstromingen met ijs grote schade in het dorp aanrichtten. Na Brome verlaat de Ohre Niedersachsen en stroomt op het gebied van Sachsen-Anhalt. Bij Jahrstedt eindigt de bovenloop van de rivier, die daar het moerasgebied Drömling binnengaat. Het stroomt het gebied door over een lengte van ongeveer 29 kilometer in zuidoostelijke richting. Bij Calvörde begint de benedenloop van de rivier. In vroegere tijden diende het met verschillende rivierarmen ter bescherming van het kasteel Calvörde. Daarna raakt het de noordrand van de Magdeburger Börde en vormt tegelijk de grens met de aansluitende Altmark in het noorden. De Ohre stroomt door de Landkreis Börde over Haldensleben naar Wolmirstedt en mondt bij Rogätz uit in de Elbe.
De Ohre stroomt midden door het ongeveer 300 vierkante kilometer grote Drömling. Het ontstond na de laatste ijstijd als een grootmoerasgebied met laagveen. De bijna afwateringsloze nederzetting was tot aan de ontwatering in de 18e eeuw een ontoegankelijk moerasgebied, gevoed door Aller en Ohre, dat door zijn ontoegankelijkheid altijd een volksgrens tussen Oost en West is geweest. Volgens de verslagen van Samuel Walther uit 1737 had de Ohre in Drömling oorspronkelijk geen vast rivierbed. In Drömling ligt een zeer lage waterscheiding tussen Weser en Elbe.

Wikipedia