Goed Strecknitz

Het goed Strecknitz behoort sinds de middeleeuwen tot het gebied van de Hanzestad Lübeck en werd sinds het begin van de 20e eeuw geleidelijk bewoond. Het is vernoemd naar de rivier de Strecknitz die langs de zuidgrens stroomt en sinds 1300 deel uitmaakt van de Lübecker landwerende.
De eerste schriftelijke vermelding in 1248 wijst het goed Strecknitz aan als stedelijk bezit, dat tenminste vanaf 1339 schriftelijk is vastgelegd en steeds weer werd verhuurd aan wisselende pachters. De huren van dergelijke bedrijven werden destijds overgelaten aan de verder onbetaald werkende raadsleden en burgemeesters als inkomsten. Zo stond het genot van het goed Strecknitz gedurende het leven van een van de meestal vier gelijktijdige burgemeesters. Tot de begunstigden behoorden achtereenvolgens de burgemeesters Heinrich Plönnies, Johann Lüdinghusen, Jakob Bording, Heinrich Wedemhof en Otto Brokes. In 1662 verpachtte burgemeester Gotthard von Höveln het goed van de financieel zwaar getroffen stad als gevolg van de lasten van de Dertigjarige Oorlog, met wie hij echter al snel in conflict raakte. In deze tijd ontstond er zware strijd tussen de bloeiende landbouw in Holstein en de gereguleerde gilden in de steden over de Bönhasen, dat wil zeggen de vrije concurrentie van niet gereguleerde handwerksdiensten, die in de omgeving van de landbedrijven werden geleverd en aan de stadsbewoners tegen correspondently lagere prijzen werden aangeboden. Höveln gaf de pacht van Strecknitz in 1668 op, dus een jaar voor zijn grote conflict met Lübeck. De stad verpachtte de onderneming aanvankelijk en verkocht deze in 1685 uit acute geldnood voor slechts 28.900 Courantmark aan de koopman Daniel von Melle. Dit goed werd spoedig met winst door hem doorverkocht en, zoals men in Holstein en Mecklenburg zegt, een walzengut, dus een onderneming die vaak wordt omgeslagen en daardoor altijd op de walz was. De exploitatie vond echter meestal nog steeds plaats door pachters.

Wikipedia