KZ-buitenkamp Görlitz

Het buitenkamp Görlitz was een buitenlocatie van het concentratiekamp Groß-Rosen in de stad Görlitz. In de volksmond wordt het kamp ook wel KZ Biesnitzer Grund genoemd, hoewel het nooit de status van een zelfstandig concentratiekamp heeft gehad en in het stamkamp Groß-Rosen als "Außenlager Görlitz" werd aangeduid. Het kamp bestond van augustus 1944 tot het einde van de oorlog op 8 mei 1945.

De Waggon- und Maschinenbau AG Görlitz verpachtte in 1939 het terrein van de voormalige steenfabriek Roscher van de stad Görlitz, om daar een barakkenkamp voor dwangarbeiders te vestigen. In eerste instantie werden daar 300 Franse krijgsgevangenen ondergebracht. Na de start van de Ruslandcampagne werden zogenaamde Ostarbeiter in het kamp geïnterneerd. In november 1940 verklaarde men de WUMAG tot "oorlogsvitaal bedrijf". Dit was de voorwaarde voor de oprichting van een "Centraal Arbeidskamp" van de organisatie Schmelt eind april 1943. Tussen de 270 en 350 Joodse gevangenen uit Opper-Silezië werkten tot april 1944 voor de WUMAG en werden na de liquidatie van het ZAL Görlitz naar het KZ-buitenlager Kittlitztreben gebracht. Het ZAL Görlitz en 27 andere kampen van de organisatie Schmelt werden door Adolf Eichmann ondergebracht bij het KZ Groß-Rosen.

Wikipedia