Sanatorium St. Blasien

Het sanatorium St. Blasien was een longsanatorium in St. Blasien in het Zwarte Woud, dat van 1881 tot 1969 bestond en ziekenhuisbehandelingen, alsook preventieve en beschermende behandelingen voor tuberculose aanbood.

De in Davos opgeleide longspecialist Paul Haufe zocht aan het eind van de jaren 70 in Duitsland naar een geschikte locatie voor een eigen sanatorium voor de behandeling van de in de 19e eeuw door verstedelijking verspreide longtuberculose. In de tijd vóór de introductie van antituberculose-antibiotica waren er weinig behandelingsopties beschikbaar. De longarts Hermann Brehmer had in 1854 in het Silezische Görbersdorf de hoogtetherapie voor tuberculose in de frisse berglucht geïntroduceerd. Deze therapie was gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat bewoners van hooggelegen gebieden minder vaak leden aan tuberculosemanifestaties. Deze opvatting stond in tegenstelling tot de voorafgaande medische leerstellingen. Niettemin behaalde Brehmer met zijn concept, dankzij zijn gestructureerde aanpak en consistente toepassing van de medische norm, opmerkelijke successen, die nationaal en internationaal leidde tot talrijke vervolginstellingen. Peter Dettweiler breidde het behandelingsconcept in zijn in 1876 opgerichte geneeskundige instelling in Falkenstein in de Taunus uit door absolute rust in de vorm van lange ligkuren. De betere doorbloeding van de longen in liggende positie bevorderde in zekere mate het zelfherstellend vermogen. De rond het begin van de 20e eeuw opkomende pneumothoraxbehandeling en longchirurgie bleven tot het brede gebruik van antibioticacombinaties de enige therapeutisch werkzame verbeteringen. De radiotherapie werd bij gebrek aan bewijs van effectiviteit helemaal verlaten.

Wikipedia