Kasteel Istein

Het kasteel Istein was oorspronkelijk de Dinghof van de dompropst van Bazel, vanuit waar zijn bezittingen in Istein en Huttingen werden beheerd.
Op 14 april 1139 werd Istein voor het eerst als Curtim de Hiesten officieel vermeld, toen paus Innocentius II het vorstendom Bazel de plaats als eigendom bevestigde. Het blijft onduidelijk of aanvankelijk alleen de Alemannische Dinghof heeft bestaan of dat er eerder al een Keltische of Romeinse bewoning was. De eerste houders van de Dinghof worden gezien als de heren van Rötteln. Aangezien Istein in een akte van keizer Hendrik III van 1 juni 1048 niet voorkomt tussen de bevestigde bezittingen van het bisdom, moet de overgang van de Röttlers naar Bazel tussen 1048 en 1139 hebben plaatsgevonden. Aangezien Dietrich van Rötteln in 1103 door de bisschop van Bazel, Burkhard van Fenis, werd benoemd tot voogd over de rechtsrheinische bezittingen van het bisdom Bazel, wordt aangenomen dat in ruil voor de overdracht van de Isteiner Dinghof aan het kathedraal kapittel, deze de voogdij aan de Röttlers heeft overgedragen - de Dinghof kwam dus in 1103 bij het kathedraal kapittel. In de 13e eeuw was er in de bisdommen over het algemeen een ontwikkeling te zien die leidde tot de scheiding van de goederen van de bisschoppen van die van de leden van de domkapittel. Uiteindelijk kreeg elke functionaris in het domkapittel eigen goederen toegewezen voor gebruik. De Isteiner Dinghof kwam zo ten goede aan de uitrusting van de betreffende dompropst. De oudste lijst van de goederen van de Dinghof van 1483 vermeldt 11 hoeven. De oppervlakte van alle goederen behorende tot de Dinghof werd voor de 15e eeuw geschat op 155 jucharten akkerland en 52 mannwerken wijngaarden.

Wikipedia