Luchtgevecht boven de Duitse Bocht

Het luchtgevecht boven de Duitse Bocht vond plaats op 18 december 1939 tussen Britse bommenwerpers van het type Vickers Wellington en Duitse jachtvliegkrachten aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens het gevecht gingen van de 22 toestellen die het Duitse luchtruim bereikten, vijftien verloren. Als gevolg hiervan stopte het Bomber Command van de Royal Air Force zijn dagoperaties tegen doelen in Duitsland grotendeels en zette het zijn bommenwerpers vanaf dat moment vrijwel uitsluitend 's nachts in.
Anders dan in het latere verloop van de oorlog werd een luchtaanval op steden als ongepast en provocerend tegenover de tegenstander beschouwd, en de enige aanvaardbare vorm van luchtaanval was daarom de bombardement van militaire doelen die zonder groot risico voor burgerlijke slachtoffers konden worden aangevallen. Een van de weinige gelegenheden was de aanval op oorlogsschepen. Terwijl de Duitse Luftwaffe Britse schepen bij Scapa Flow en de Firth of Forth aanviel, riep Winston Churchill het Britse Bomber Command van de Royal Air Force op om hetzelfde te doen en Duitse oorlogsschepen in de Noordzee aan te vallen. Al vier dagen voor de luchtstrijd boven de Duitse Bocht aanvielen twaalf Vickers Wellington-bommenwerpers de lichte kruisers Leipzig en Nürnberg, die eerder door de Britse onderzeeër HMS Salmon waren getorpedeerd. Vijf bommenwerpers werden door Duitse jachtvliegers neergeschoten; een andere ging verloren tijdens de terugvlucht naar Groot-Brittannië.

Wikipedia