Slotkapel Horneburg

In de akte van 8 januari 1332 werd als getuige genoemd: Heer Engilbertus, genoemd Pastoor van de Hornenburg (dictus de Hornenburg).[29] Hier ging het om een bescheidenheidsfloskel. Bernard van Clairvaux schreef: Bernardus, abt genoemd de Claravalle (Bernhard, genoemd Abt van Clairvaux).[30]

In 1610 kreeg de kerk in Horneburg het recht om de doop te bedienen, onder Heinrich Barckhoff (ongeveer 1610–1650), die later ook deken en Vestisch commissaris werd. Onder deze capabele en energieke pastor werd de kerk verbouwd en uitgebreid.[31] In de school die H. Barckhoff in 1610 oprichtte, was hij aanvankelijk zelf twee jaar leraar. Hij doceerde onder andere grammatica, Latijn en religie, maar gaf ook een inleiding in de filosofie. In 1632 werd hij met de kelder van hessische troepen als gevangene weggevoerd en in 1635 voor drie weken in Dorsten gevangen gehouden. In hetzelfde jaar werd hij tot predikant benoemd.[32]

In 1672 kreeg de kerk onbeperkte parochierechten. Tot 1965 was het de parochiekerk van de heilige Maria Magdalena, sinds 1968 is het de kerk van de Russische gemeenschap van de heilige Boris en Gleb.

De kerk is éénbeukig, heeft twee traveeën en een afgevlakte vijfachtel-choraal. Ze is 17,7 m lang en 9 m breed. Beuk en koor zijn voorzien van steunberen. Aan de westkant van het dak staat een met leien bedekt torentje dat drie klokken draagt. De binnenruimte van de kerk is bedekt met kruisribgewelven die op ribben tussen rondboogige dwarsbalken en op consoles rusten, gedeeltelijk voorzien van engelenhoofden. De ramen zijn spitse boogvormig, in drie delen en met zwaar metselwerk van 1654, dat in de vorm van visbellen is gemusterd.

De kerk is uitgerust met een barokaltaar. Het zware frame van het hoofdaltaar met acanthustakken en putti, evenals een afbeelding van de boetvaardige Maria Magdalena uit het einde van de 17e eeuw, omringde in het midden een kruisigingsgroep. Daaruit zijn Maria en Johannes vandaag de dag te zien in het Vestisch Museum, Recklinghausen. Dit werd vervangen door een Hart-Jezus-standbeeld, na 1925 door een schilderij met Maria Magdalena, Maria en Johannes onder het kruis (vandaag in de nieuwe kerk), en uiteindelijk door een Byzantijnse Pantocrator. Aan de linkerzijde van de altaarruimte is een rokoko-sacramentnis uit zandsteen, een wandtabernakel uit de 17e eeuw met paneeldeur van hout tussen stenen pilasters. Rondom zijn er cartouches met engelenhoofden. De doopfontein dateert uit 1618. Het is een ronde kom met een bladfries en een engelenhoofd. Het standbeeld van Anna Selbdritt is van eikenhout en dateert uit de 15e eeuw. De beschildering is vernieuwd. De doopfontein en Anna Selbdritt zijn vandaag de dag in de Nieuwe Kerk.[33]

Charly