Gleuel

Op 4 juni 898 schonk de koning van het Lotharingse deelrijk, Zwentibold, een Salhof in Gleuel met twaalf andere hofsteden en de kerk, evenals goederen in Selstena aan het Stift Essen. Volgens de huidige maten omvatte de schenking in totaal ongeveer 1000 morgen land.

Later maakte het, net als de overige landgoederen en kastelen van de heerlijkheid Gleuel, deel uit van het Domkapittel van Keulen, dat deze gronden verder in leen gaf. Volgens het wijstuum van 1567 waren de grenzen als volgt: Van de grenzen van het goed Horbell tot het eerste huis van Bachem, dan naar het gebied van Alt-Berrenrath, daarna langs de Burbacher Bach en de Bonnstraße tot het zwarte kruis en weer naar de grens van de "onderste" Beller Hof. Schöffengüter waren naast de Burghof ook de Schererhof en Hof Zieskoven, die allemaal toebehoorden aan de burggraaf Heinrich van Gleuel, het vierde goed in Gleuel, Grippekoven, was eigendom van het klooster Sion, twee hofsteden in Sielsdorf, twee goederen en de kloosterhof aan deze zijde van de Burbacher Bach, kasteel Schallmauer en Hof Schallmauer. Tot slot nog de tweede hof van Ziskoven, het Melatengut, en de twee molenhoven. De grens naar Horbell, Bachem en Alstädten is nog steeds gelijk op de Tranchotkaart aangegeven. Onder Franse heerschappij werden de kerkelijke goederen genationaliseerd en vervolgens verkocht. In de Franse tijd hoorde Gleuel met 605 inwoners, inclusief de gehuchten, als grootste speciale gemeente van de mairie/burgemeesterij Hürth bij het kanton Brühl.

Wikipedia