Reichswald

Achter Groesbeek gaat het Nederlandse heuvellandschap vrijwel onmerkbaar over in Duits grondgebied. Hier kom je in het uitgestrekte Reichswald met zijn kaarsrechte wegen en paden. In dit bosgebied kun je lange wandelingen maken zonder ook maar iemand tegen te komen.
Heel anders is het Nederlandse deel van de route: open, afwisselend, een paar dorpjes en een parel van een natuurgebied: De Bruuk.

REICHSWALD

Het uitgestrekte, stille Reichswald is maar liefst 5100 hectare groot. Typerend zijn de kaarsrechte paden die samen een geordende rasterstructuur vormen. De rijksgrens tussen Nederland en Duitsland is hier in de 15de eeuw vastgelegd. Toen werd het opgesplitst in het Gelderse Nederwald en het Duitse Oberwald. Meer over het ontstaan, plus enige oorlogsgeschiedenis: Wikipedia.

GRENSPERIKELEN

Vroeger werden er volop goederen en waren over de grens gesmokkeld. Hendrik-Jan Janssen, Nederlandse eigenaar van het Duitse Boscafé Merlijn, kent alle smokkelverhalen. “De plannen werden in dit café beraamd”, zo vertelt hij.

Na de Tweede Wereldoorlog werden er dynamo’s uit Duitsland naar het Nederlandse Grafwegen gesmokkeld. Koffie en nylon gingen op hun beurt naar het Duitse Kranenburg. Maar ook andere waren vonden hun weg over de grens, zelfs onder toeziend oog van de douanier.

Hendrik-Jan: “Zo stak een man hier geregeld de grens over met een fiets. Zijn fietstassen waren tot de nok toe gevuld met zand. De douanier wist zeker dat de man iets te verbergen had, maar wat? Pas jaren later, toen de beambte met pensioen ging, vroeg hij wat er toch in die fietstassen zat. De smokkelaar kon het nu wel vertellen: het zand was een geslaagde afleidingsmanoeuvre, want hij smokkelde fietsen!”

DE BRUUK

Op Nederlandse bodem voert de route eerst door de Bruuk, een verrassend natuurgebiedje van natte graslanden, moerassen en wilgenbosjes. Dit is een van de weinige plaatsen in Nederland waar nog bloemrijke graslanden voorkomen, zoals blauwgraslanden.

Ze zijn ontstaan doordat sommige graslanden vroeger te nat waren voor beweiding. Daarom kon er alleen maar gehooid worden. Maar samen met het hooi verdwenen de mineralen uit de bodem. Zo ontstond een steeds voedselarmere bodem.