Sonnerup Skov - gele route

Op de route rond Sonnerup Skov loopt men over brede grindpaden, op gras- en zandpaden langs de kust. De route is gemarkeerd met gele stippen op borden, bomen en stenen. Hier kun je de grote bonte specht horen hakken in de dode boomstammen, dennenappels verzamelen van de oude dennenbomen en mooie stenen op het strand vinden.

Sonnerup Skov is tegen alle verwachtingen in ontstaan. Het heeft 100 jaar, ongelooflijk veel moeite en verschillende mislukte pogingen gekost voordat het eindelijk lukte om de strijd aan te gaan met het zand, de wind en het zout uit de Kattegat.

Sonnerup Skov beslaat 290 hectare en ligt op wat ooit de zeebodem was. Op de kaart in de wandelgids kun je zien waar de oude kustlijn liep. In 1763 besloot men op veel plaatsen in Denemarken bos aan te planten. De reden was dat er grote vraag naar hout was.

De zandverstuiving teisterde

Op dat moment had de zandverstuiving al honderden jaren de noordkust van Seeland geteisterd. Hele dorpen waren bedolven onder het zand en landbouwgrond moest worden opgegeven. Daarom besloot men op verschillende plaatsen de strijd aan te gaan tegen het zand en bos te planten.

Bij Sonnerup Lyng, zoals de plek toen werd genoemd, bleek het echter veel moeilijker te zijn dan men had gedacht. De eerste pogingen in 1802 mislukten. Men had 15.600 berken- en elsplanten, 62.600 dennenbomen en 87.500 sparrenplanten geplant. Daarnaast had men gezaaid wat overeenkomt met ongeveer 450 kg zaden van verschillende boomsoorten. Alles tevergeefs.

Ook nog steeds een kwetsbaar bos

Pas toen de bosbouwdienst in de jaren '20 van de 19e eeuw helemaal opnieuw begon met het aanleggen van dubbele gevlochten riethekken langs de hele kust, voordat men winterharde bergden en Oostenrijkse den aanplante, had men uiteindelijk succes. De twee boomsoorten deden het goed achter de riethekken, die je nog steeds kunt onderscheiden als een zandwal in de noordwestelijke hoek van het bos, ongeveer 120 meter van de kust.

Maar alles bij elkaar duurde het bijna 100 jaar voordat het bos echt op gang kwam. En het is nog steeds kwetsbaar voor droogte, wind en zout uit de zee. Bij de grote stormen in 1999 en laatst in 2013 zijn er veel bomen omgevallen. En als je een wandeling langs de kust maakt, kun je zien dat zelfs 150 jaar oude eiken- en dennenbomen nauwelijks twee meter hoog zijn geworden.

Het bos wordt ongerept bos

Vandaag de dag is het bos echter zo goed gevestigd dat de bomen zelf kunnen uitkomen op de bosbodem, en er groeien nieuwe bomen vanzelf. Vooral eik, grove den en berk zaaien zichzelf graag, en dat is daarom wat men in de toekomst hoopt te behouden, aangezien het bos is aangewezen als ongerept bos. In de overgang naar ongerept bos zullen de reeksstructuren van de plantagebeheer vervagen, en er zal na verloop van tijd geen hout meer worden gekapt voor timber en dergelijke, en de bomen mogen blijven liggen wanneer ze omvallen.

Je kunt de wandelgids bekijken via de link hier: https://naturstyrelsen.dk/media/1anlsyjm/sonnerup_131213_web.pdf