Gudenåparken - Rolstoeltoegankelijk

Ervaar veel vogel leven en geniet van het Kongslundmeer vanaf enkele van de uitkijkplatforms.

Let op: Tijdens periodes met langdurige of zware neerslag kunnen de paden in het Gudenåpark beschadigd of onder water staan.

De route begint bij het Randers Natuurcentrum, waar parkeerplaatsen zijn met gehandicaptenparkeergelegenheid. Toiletten inclusief gehandicapten toilet kunnen gebruikt worden tijdens de openingstijden van het Natuurcentrum.

Mooie wandeling op paden met een afdekking van steenmeel. Voor rolstoelgebruikers gaat de route hetzelfde pad terug naar het begin, aangezien de paden ten zuiden van de volkstuinen niet geschikt zijn voor rolstoelen.

Langs de route en ten zuiden van het Randers Natuurcentrum passeer je een vogelobservatietoren aan de Gudenå. Hier is er een helling omhoog die rolstoelgebruikers kunnen gebruiken. Later passeer je twee vissteigers die helemaal in de Gudenå uitsteken. Ook hier is er een helling voor rolstoelgebruikers.

Een oud rivierdelta

Het Gudenåpark was oorspronkelijk een deel van de rivierdelta van de Gudenå, die vroeger de hele Gudenåvallei vulde met zijtakken, kanalen en vochtige gebieden.

Een deel van het Gudenåpark bestaat uit els moeras. De rode els is de enige Deense boom die kan groeien op plaatsen waar het het hele jaar door stilstaand water is. De els kan een waterstand verdragen van maar liefst een meter. De els kan stikstof uit de lucht opnemen en in de grond binden met behulp van bacteriën die op zijn wortelknollen leven.

Tot het begin van de 20e eeuw werden de gebieden in het Gudenåpark beheerd door groeperingen en hooiën door de lokale boeren.

Dat een groot deel van het gebied sindsdien is gegroeid in wilgen komt doordat er in de jaren '30 bandwilg werd geplant als onderdeel van een werkproject. Wilgentakken werden geïmporteerd uit het Middellandse Zeegebied om materialen te maken ter ondersteuning van de paden en wegen die in het gebied werden aangelegd.

Aangezien de wilg ongelooflijk snel groeit wanneer er water aanwezig is, hebben de takken wortel geschoten en hebben op veel plekken een dichte wilgenstruik gevormd.

De naam bandwilg komt omdat men de wilgenbast in lange banden afschilde - onder andere om te gebruiken als tonband voor botervaten. Van de bast kan overigens salicine worden gewonnen, dat vroeger werd gebruikt voor hoofdpijnpoeder. Zelfs de katjes van de wilg werden gebruikt. In de lente mengde men ze met het haver van de hengsten, als er behoefte was om hun lentebehoeften te temperen.