Ermita de San Cecilio - Granada

Deze kleine hermitage, waar San Cecilio wordt vereerd, werd in het midden van de 18e eeuw gebouwd, en bevindt zich binnen de muren van het Alcazaba, daterend uit de 10e-11e eeuw.

Aan één kant van de muur is een deel van de trap bewaard gebleven die toegang gaf tot het bovenste gedeelte, dat tegenwoordig is omgebouwd tot kapel.

De kapel beslaat het interieur van de oude poort van Hernán Román, zo genoemd naar de persoon die er in 1537 enkele boomgaarden in de buurt had.

Deze poort verbond het Alcazaba Vieja (Oude Citadel) met de buitenwijk van de Moorse wijk, en is de oudste poort in de muren van Granada.

San Cecilio wordt beschouwd als de eerste bisschop van de stad, beschermheilige van Granada en wiens parochie zich in de Realejo bevindt. Volgens de overlevering kwam Cecilius met de apostel Sint-Jacob naar Spanje en werd hij, nadat hij zijn post in Ilíberis had ingenomen, gevangen genomen en gemarteld door de Romeinen. In 57 werd hij samen met elf andere christenen gemarteld en verbrand in een kalkoven op de berg Ilipulitanus.

Het feest van de heilige Cecilius wordt al vele jaren herdacht op de eerste zondag van februari, met een prachtige bedevaart naar de abdij van Sacromonte, in wiens catacomben de relikwieën van de heilige worden bewaard.

We eindigen met de ervaringen van Manuel Lopez Ortega, een Albaicinero.

Toen Manuel een kind was, vertelde zijn grootvader hem dat vele jaren geleden, aan het eind van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw, een kluizenaarsbroeder in de kluizenarij van San Cecilio woonde. Deze broeder, Farruguia genaamd, leefde van liefdadigheid en zijn soutane was vuil en gescheurd. De kinderen uit de buurt scholden de broeder uit, die zich bang achter de deur verstopte. Voor de kinderen uit de buurt was Farruguia een vreemde figuur, want ze wisten niet of de broeder daar gevangen zat, als belofte, of als straf. Farrugia, de laatste kluizenaar van San Cecilio, leefde tot zijn dood in die kleine ruimte. Jaren later, toen Manuel ongeveer twaalf jaar oud was, in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, gooiden de toeristen die langs de hermitage kwamen, "er pesetas, dosrales, gordas of perrillas in". Manuel vertelt dat als niemand hem zag, hij het geld met een stuk draad meenam om naar de bioscoop te gaan op de Plaza Aliatar...".

willem vandenameele