Oud klooster van Santa Clara - Sevilla

Het klooster van Santa Clara in Sevilla, ook wel bekend als het Koninklijke Klooster van Santa Clara wordt momenteel gebruikt voor culturele doeleinden door het stadsbestuur van Sevilla, hoewel het tot de 20e eeuw werd gebruikt voor katholieke erediensten, als klooster van de kloosterlingen van de Clarissen.

Het werd in 1289 gesticht door koning Sancho IV van Castilië en gebouwd door een oud paleis van zijn oom, de Infante Fadrique van Castilië, opnieuw te gebruiken. Het kloostercomplex werd gebouwd tussen de 16e en 17e eeuw. Het paleis, een Mudejar-bouwwerk dat werd gebouwd na de christelijke verovering van de stad, werd letterlijk hergebruikt en getransformeerd. De meest zichtbare overblijfselen hiervan zijn de zogenaamde toren van Don Fadrique, in gotische stijl, die is gemaakt van bepleisterd metselwerk en een uniek voorbeeld is in de stad, evenals archeologisch gedocumenteerde hergebruikte kamers van het paleis.

De kamers die vandaag de dag bewaard zijn gebleven zijn de refter, de hoofdkloostergang in renaissancestijl, de keukens, slaapkamers en andere huiselijke vertrekken, de ziekenboeg en de ruimte van de oude kloosterkerk, die werd hergebruikt als begraafplaats. Tot slot komen we bij de kerk, die tussen 1620 en 1622 werd gerenoveerd door de architecten Juan de Oviedo en Miguel de Zumárraga, waarbij de binnenmuren werden bedekt met pleisterwerk, de zijportiek werd geïntegreerd en de klokkentoren werd gedefinieerd. Het hoofdaltaarstuk is gewijd aan verschillende heiligen van de orde; er zijn ook vier andere kleine altaarstukken, gemaakt door Juan Martínez Montañés. De portiek van de basiliek van La Macarena, ontworpen door de architect Aurelio Gómez Millán en waarvan het werk werd voltooid in 1949, is gemodelleerd naar de ingang van de kerk van Santa Clara.[citation needed].

In de jaren 2000 onderging het klooster een opknapbeurt om het geschikt te maken voor cultureel gebruik. Deze restauratie, met een budget van zes miljoen euro, maakte het niet mogelijk om het gebouw volledig te restaureren en veel kamers bleven ongerestaureerd. De overblijfselen van de nonnen van het klooster die begraven waren in de De Profundiszaal werden tijdens de werkzaamheden blootgelegd en toen het budget op was, was het onmogelijk om de zaal te reconstrueren, dus de oudste overblijfselen werden naar het Archeologisch Museum van Sevilla gestuurd en de rest werd begraven in een massagraf.

Na de restauratie bleven de met tegels gevulde muren van het klooster bewaard. Tegels uit het klooster worden tentoongesteld in het Victoria and Albert Museum in Londen. Nadat het gebouw werd verbouwd voor culturele doeleinden, werd een klein aantal tegels uit de gerenoveerde kamers in dozen bewaard, maar uiteindelijk tentoongesteld in het Mudejar Museum van Sevilla, in het Paleis van de Markiezen van La Algaba.

Het Museo de la Cerámica de Triana heeft keramiek uit dit klooster in zijn collectie.

Het is de bedoeling dat de restauratiewerkzaamheden worden voortgezet totdat het gebouw volledig is gerestaureerd.

Willem Vandenameele