Iglesia de San Juan de la Palma - Sevilla

Gebouwd, zoals zo veel andere in het historische centrum van de stad, op de plaats van een voormalige moskee, laten de bouwkenmerken zien dat het deel uitmaakt van de grote groep vroeg-gotische-Mudejar kerken in Sevilla, hoewel het in dit geval een tempel is die sterk is veranderd, zowel intern als extern, door de verschillende uitbreidingen en hervormingen die door de eeuwen heen zijn doorgevoerd, in die mate dat een deel van het oorspronkelijke uiterlijk en de structuur is gewijzigd, waarvan alleen het Mudejar gewelf van de sacramentskapel en een interessante gotische deur aan de basis zijn overgebleven.

De belangrijkste verbouwingen en uitbreidingen betroffen vooral de hoofdkapel, die aan het begin van de 16e eeuw werd herbouwd, toen er een nieuw altaar werd geplaatst op verzoek van Melchor Maldonado, ambassadeur van de katholieke vorsten in Rome, die in 1504 in deze kapel stierf en werd begraven. Deze kapel werd in 1710 afgebroken wegens bouwvalligheid, net als de sacristie en het schip van het epistel, en als gevolg hiervan werd de eerste steen van de nieuwe hoofdkapel gelegd in 1719, in werkzaamheden onder leiding van de bouwmeester van het aartsbisdom, Diego Antonio Díaz, die in 1724 werden voltooid.

Binnen heeft het de klassieke rechthoekige plattegrond met drie schepen, gescheiden door bakstenen pilaren en bedekt met houten cassettenplafonds, waaraan later enkele zijkapellen zijn toegevoegd.

De slanke klokkentoren van deze kerk, gemaakt van baksteen en afgewerkt in 1788, zoals een tegel op de voorkant laat zien, bestaat uit drie secties; de eerste, praktisch blind, dient als steun en hoogte voor de twee bovenste secties waarin de klokken hangen, twee in de middelste sectie en een kleinere in de bovenste sectie. In overeenstemming met de barokke esthetiek van die tijd is het versierd met ingelegde tegels met metalen reflecties en halve bollen, evenals pilasters bedekt met geglazuurde blokken en de klassieke vazen als pinakels.

Tijdens de gewelddadige gebeurtenissen van de Burgeroorlog in 1936 werd de kerk zwaar beschadigd, verbrand en geplunderd, hoewel de beelden van Jesús del Silencio, de Virgen de la Amargura en San Juan Evangelista, die hier sinds 1704 stonden, werden gered.

In 1959 werd het huidige hoofdaltaarstuk geïnstalleerd, een werk dat dateert uit het laatste derde deel van de 18e eeuw, afkomstig uit de kerk van San Felipe in de naburige stad Carmona, ter vervanging van het vorige altaarstuk in deze kerk, dat was overgebracht naar San Juan de Aznalfarache.

willem vandenameele