Plaza de armas - Sevilla

Plaza de Armas in Sevilla, ook wel bekend als station Plaza de Armas (daar bevindt zich het huidige busstation van de stad), was oorspronkelijk een treinstation dat tussen 1901 en 1990 operationeel was. Het stond toen bekend onder de naam ' Station Córdoba' en werd gebouwd door de spoorwegmaatschappij Madrid, Zaragoza en Alicante (MZA).

Jarenlang was het ook een van de belangrijkste treinstations van Sevilla en de terminal voor treinen uit Meseta, Córdoba, Huelva en Extremadura.

Naast het passagiersgebouw in neo-Mudejar-stijl vormde het station een complex met vracht- en classificatiefaciliteiten. Na de nationalisatie van het spoorwegnet, in 1941, werden de faciliteiten geïntegreerd in het Renfe-netwerk. Na de sluiting werd het gebouw waarin dit station was gevestigd een winkelcentrum met enkele bioscopen en restaurants.

Het gebouw waarin het toenmalige treinstation was gevestigd, heeft een regionalistische en neo-Mudejar-stijl, geïnspireerd op de Grote Moskee van Tanger en de Binnenplaats van de Leeuwen van het Alhambra in Granada. Het gebouw is verdeeld in drie delen. De centrale en grootste is aan één kant afgesloten met een groot raam van glas en ijzer, terwijl het andere deel open was voor de doorvoer van treinen, die het station loodrecht op de hoofdingang van het gebouw verlieten.

In het begin was de plaats waar later het station werd gebouwd een buitenwijk van de stad waar vee naartoe werd gebracht om te grazen.

Al in de 19e eeuw zou dit gebied worden uitgekozen door de troepen die destijds in Sevilla waren gestationeerd om hun manoeuvres en oefeningen uit te voeren. Hoewel dit niet met zekerheid kan worden gezegd, zou dit de oorsprong kunnen zijn van de naam van dit station, verwijzend naar de enorme centrale patio's van de kazerne die hiervoor bedoeld zijn. Op dezelfde manier werd het ook Campo de Marte, Campo de Paradas (militaire parades) of Campo de Bailén (voor de beroemde strijd tegen de Gabachos) en Campo del Ejercicio genoemd.

Op de Plaza de Armas vonden echter nog steeds optochten en militaire evenementen plaats. Bovendien was dit in de tweede helft van de 19e eeuw de plaats waar de executies plaatsvonden van degenen die veroordeeld waren voor politieke misdaden in tijden van burgeroorlogen, revoluties, omverwerpingen, enz.

Eén daarvan was die van de 82 jongeren uit Sevilla die naam zouden geven aan de bekende ‘treursteen’ van de hoofdstad.

Willem Vandenameele