Girona: Sa Costa Brava

Wat doe je als je in Girona bent en er vind een wielerevenement van wereldklasse plaats? Dan doe je gewoon mee.

‘Sa Costa Brava’, zo heette het evenement van organisator Klassmark. Aan de Ruige Kust.

Eén blik op het hoogteprofiel was genoeg om te weten: ik zal vele doden sterven op het ruige terrein, op de rotsen, in het paradijs.

De eerste 20 kilometer zouden we bijna 1000 hoogtemeters overbruggen. Achter de Costa Brava bij Palamos ligt een paradijselijk begroeid bergmassief. En wat anders dan witte grindwegen trekken erop en doorheen? Hier doet deze kust zijn naam eer aan. Het grind was op sommige stukken ruige rots en kei. Tijdens het sleuren, trekken, duwen, hijgen, puffen, schuiven en op de steilste stukken grommen als een beest, verscheen achter ons een schilderij van een uitzicht: de opkomende zon die van de zee een zilveren oppervlak maakte, het witte grind dat verblindend oplichtte, en rood-geel-groen-oranje bladeren die van de bomen naar beneden dwarrelden.

De beklimming van 20 kilometer werd 2 keer onderbroken door een plateau en een afdaling. Op zulke stukken, hoe kapot ik ook bel, komt het crossbeest in mij boven. Volle kracht vlammen over het grind en de keien, met links de afgrond en aan de horizon de zee.

De hele rit was 110 kilometer lang, en na een steile afdaling van 10 kilometer waren de volgende 80 kilometer waren zo plat als een vijg. Ik kan verzekeren: als je vanaf 0 meter hoogte aan de kust een bergmassief tot 500 meter hoogte beklimt en je 20 kilometer verder aan de andere kant weer op de laagvlakte binnengevlamd komt, dar is euforie ten top.

Kilometerslange grindwegen doorkruisen het Catalaanse platteland. Dit zijn niet zomaar ‘grindstroken’ zoals we die in Vlaanderen kennen. Grind- en veldwegen duren ononderbroken toch niet vaak langer dan 5 kilometer. Maar in Catalonië? Eindeloos. 20 kilometer aan een stuk vlammen over grind? Normaal hier.

Je passeert schapenboeren met hun kuddes, de rivier Ter als vertrouwde metgezel, het zicht op de bergen die je overwonnen hebt, olijfboomgaarden, kastelen en kerken op heuveltoppen, overal boodschappen voor Catalaanse onafhankelijkheid, en ontelbare oude dorpjes waarvan vooral Jafre me zal bijblijven. Los van de pittoreske ligging op een heuvel in de laagvlakte, was ik ook aangenaam verrast door de mensen. We stoten op een dorpsfeest met muzikanten, de dorpelingen aten en dansten. En dat doen ze daar elke zondag.

De laatste 20 kilometer had ik zin om de snelheid te matigen. Ik bolde aan 15 kilometer per uur over het grind en genoot met volle teugen. Toen ik met de armen in de lucht (waarschijnlijk als allerlaatste, als landschapsfietsers voor wie de gemiddelde snelheid geen prioriteit is) over de streep reed, was de zon die de zee ‘s ochtends nog zilver had gekleurd, mijn gouden medaille.

Info: https://www.klassmark.com/sacostabrava-gravel-large/