Tocht naar Chatham

De Tocht naar Chatham of de Slag bij de Medway was een succesvolle Nederlandse aanval op de Engelse oorlogsvloot en scheepswerven in juni 1667 tijdens de Tweede Engels-Nederlandse Oorlog. De Nederlanders, onder het bevel van admiraal Michiel de Ruyter met direct toezicht van Gedeputeerde te velde Cornelis de Witt, bombardeerden Sheerness, voeren de Theems op tot Gravesend, zeilden hierna de Medway op tot in Chatham, sinds 1560 de belangrijkste Engelse marinebasis, waar ze drie grote en tien kleine schepen tot zinken brachten en de HMS Unity en HMS Royal Charles, de trots en het vlaggenschip van de Engelse vloot, enterden en meesleepten naar Nederland. Het was het grootste verlies ooit voor de Engelse marine en leidde tot een snel einde van de oorlog.

De vloot van Karel II op zee was door acuut geldgebrek al teruggebracht tot een kleiner aantal schepen en juist de zwaarste linieschepen waren opgelegd. De Nederlanders kozen dus het juiste moment om aan te vallen. Vredesonderhandelingen waren al gaande, maar werden door Karel gerekt omdat hij hoopte op Franse steun. Johan de Witt hoopte met de aanval een snel einde te maken aan de oorlog en de Republiek wilde de Engelsen ook straffen voor hun aanval op de Vlie in augustus 1666 , waarbij honderdvijftig koopvaarders in brand gestoken waren. De Nederlandse vloot bestond uit ongeveer zestig schepen en had zo'n duizend soldaten tot zijn beschikking van het net opgerichte Korps Mariniers, het eerste ter wereld dat gespecialiseerd was in amfibische aanvallen. Het toezicht van Cornelis de Witt werd als noodzakelijk gezien, omdat De Ruyter sterk twijfelde aan de uitvoerbaarheid van de operatie — er bestonden al plannen voor sinds de Vierdaagse Zeeslag maar die moesten worden opgeborgen door de nederlaag in de Tweedaagse Zeeslag. De operationele voorbereiding was van de hand van Willem Joseph van Ghent, kolonel der mariniers en luitenant-admiraal. De Engelse reactie bij dit alles was hopeloos traag.

Wikipedia