Putputgebied op strandsteen

De creatie van potholes wordt beschreven als depressies die door water en slijpgereedschappen worden afgesleten en uitgesleten onder invloed van stromingen die een vortexbeweging produceren. Elston (1918) verwees naar gaten die op deze manier zijn ontstaan als "normale potholes", en Alexander (1932) gebruikte ook de term "eddy holes" om depressies te beschrijven die door dit mechanisme zijn gevormd.

Ik heb nog steeds mijn twijfels dat deze potholes hier veroorzaakt zijn door 'slijpgereedschappen'. Als dat het geval was, is het nogal vreemd dat ik geen slijpmateriaal in een van deze potholes kon vinden. En er zijn hier behoorlijk wat. Zelfs als je argumenteert dat ze allemaal hun slijpfase hebben voltooid, en als zodanig al het slijpmateriaal gewoon is opgeheven (opgelost), lijkt het alternatief van chemische verwering meer logisch voor mij. Een ander argument is dat in deze gevallen de potholes niet eens dicht bij cirkelvormig zijn, wat ik zou verwachten als er slijpen was door een vortexachtige beweging. Een eenvoudige test zou zijn om hun grootte in de loop van de tijd te meten, nu er geen slijpactiviteit meer is, en vaak te controleren of ze geen slijpmateriaal bevatten. Als deze potholes nog groter worden, kan het niet veroorzaakt zijn door het klassiek beschreven mechanisme van slijpen.

Ik neem aan dat een combinatie van pekel en hitte op dit type steen een behoorlijk ernstige impact kan hebben en het werk doet. Of misschien komt die indruk van te veel lijden in de zon tijdens mijn vakantie. Voeg alstublieft uw gedachten toe om de hypothese te ondermijnen of te ondersteunen.

Dromos