La Lucerna

Ik slaagde erin om het enigste internationale vliegveld in Europa er uit te pikken waar ze geen hotel naast de terminal hebben. Daarom moest ik al wandelend op zoek gaan wat volgens de "Informatione"-dame slecht "cinqe minute" wandelen was. Na ongeveer een kwartier stappen en drie keer vragen (wie beweert daar dat mannen de weg niet willen vragen?) en na een vloek bij een gesloten hotel kwam ik uiteindelijk in Hotel Millenium terecht naast een car rental plek. Punten krijgt het zeker niet voor het uitzicht. Maar ik ben al blij dat ik toch maar een 10 minuten moet stappen om 5 uur morgenvroeg om mijn vlucht van 6:15 te halen naar Munchen en dan naar Brussel. Als bonus belandde ik hier, op zoek naar nog een avondmaal, in de lokale pizzeria La Lucerna. Deze door en door lokale Italiaanse tent heeft merkwaardiggenoeg geen invloeden ondergaan door de nabijheid van de internationale luchthaven die hier nog geen km vandaan ligt (nu ik de weg weet), op een paar internationale biertjes Heiniken en Corona na. Maar die worden in de koelkast verdrongen door de vele Nastro Azzurros en Baffo D'oros, waarvan er nu al eentje koel op mijn tafeltjes staat te schuimen. Daarnaast staat de Limoncella fris te wezen, die met grote regelmaat rijkelijk wordt toegedeeld aan de vaste klanten (ik zal later ontdekken dat ik daar niet toe behoor).
In dit geval duurde het niet lang eer ik besliste wat ik wilde eten: Pizza Napolitana natuurlijk. Zonder moeite kon ik mijn vaste Quattro Staggione hier in de schaduw van de Vesuvius schrappen voor de Napolitaanse specialiteit. Maar je verwacht natuurlijk wel wat in de thuisbasis van de pizza der pizza's. En "boy" werden die ingelost. Ik kan je verzekeren dat alle vergelijkingen met de perfecte Merelbeekse pizza (dé referentie tot nu toe voor ons) en deze van onze meer recentere pizza-stek aan de rotonde van Itterbeek verbleken bij deze culinaire parel van de Middellandse Zee:
Perfect gebakken. Een heerlijk krokante bodem. Niet te dik. Niet te dun. Een rijke tomatensaus die zijn smaak alleen maar kan krijgen van te veel uren Italiaanse zon en heel, heel veel liefde van La Mamma of Pappa die ze maakte.De niet ontpitte olijven hadden de ruwe smaak van de Italiaanse plattelandsolijven die niet door de specificatiecriteria van de Europese Commissie geraken. En natuurlijk daarnaast nog een beetje gefermenteerde ansjovis en verse mozarella-kaas. Heerlijk!
Dus als je ooit in de luchhaven van Napels strand, ga op ontdekking langs wat duistere straatjes met Marianissen en duikel de familie-pizzeria La Lucerna binnen. Je herkent het makkelijk omdat er te veel licht is, de televisie veel te luid staat, de gasten nog net iets luider roepen naar elkaar en dat alles met een lichtirriterende nahalm omdat de muren naakt en wars zijn van enige opgehangen clichées die je zou verwachten in een pizzeria "voor den toerist". En je weet dat je echt goed zit als je lokale families met kinderen ziet binnenstappen. "Go where the locals go" is zowat het beste advies dat je kan volgen.

Dromos