Kerk van de Heiligen Hippolytus en Laurentius

De kerk van Sint-Hippolytus en Sint-Laurentius is het belangrijkste voorbeeld van de late Barok in Faenza, met expliciete verwijzingen naar de Romeinse Barok, en het anticipeert bovendien op de neoclassieke stijl en vertoont enkele Venetiaanse invloeden. Tegenwoordig is die van de heiligen Hippolytus en Laurentius een parochiekerk, maar aanvankelijk, tussen 1200 en 1300, werd het opgericht als een benedictijns monastiek complex, later camaldulees, dat rechtstreeks afhankelijk was van het klooster van Murano. Het klooster, dat zich al in de 12e eeuw in Faenza vestigde, bevond zich bijna aan de oever van de rivier de Lamone, buiten de middeleeuwse muren. Er is niets bekend over het uiterlijk van de kerk en het klooster destijds. Tot vandaag bevindt het archief van de faentinaanse kerk zich in Camaldoli, aangezien het een heilig gebouw was dat verbonden was met de congregaties van Toscaanse broeders die zich in het omliggende gebied verspreid hebben. Helaas zijn er geen getuigenissen van de 13e-eeuwse kerk bewaard gebleven, behalve het schilderij van de Madonna met het Kind uit de jaren '60, dat nu in de sacristie te vinden is. Wat men vandaag kan bewonderen, is daarentegen de 18e-eeuwse kerk. De eerdere structuur werd namelijk uitgebreid tussen 1771 en 1774, toen er nieuwe fundamenten werden toegevoegd om een groter gebouw te construeren, ontworpen door een onbekende auteur, maar waarschijnlijk van Romeinse oorsprong. Het lijkt erop dat hetzelfde voorbereidende ontwerp rechtstreeks uit Rome kwam, waarbij de monniken de richtlijnen van de hogere ordes die waaraan zij ondergeschikt waren, moesten volgen en een vergelijkbare oriëntatie in al hun kerken moesten aannemen. Zeker is dat er een meester op de bouw was: de naam van de jonge Giuseppe Pistocchi, de faentinaanse architect die het Teatro Masini en het Palazzo Milzetti ook in Faenza heeft gebouwd, of van de faentinaanse Gioacchino Tomba, wordt genoemd. Deze reconstructie vond plaats omdat in de 18e eeuw enkele ordes in Faenza besloten tot een substantiële vernieuwing op architectonisch vlak die de bestaande kerken moest omvatten, zoals San Francesco, Sant'Agostino, de kerk van de nonnen van Sant’Umiltà, de kerk van de Heilige Drie-eenheid in het Borgo Durbecco, San Domenico, San Benedetto, Santa Chiara. Deze gotische en romaanse gebouwen met drie beuken werden doorgaans omgevormd tot éénbeukige zalen, dankzij de uitvinding van de gipsen tongewelf. Zo ondergingen veel van de kerken in Faenza, gelegen niet in het historische centrum - zoals bijvoorbeeld de kathedraal van de stad -, maar in de omliggende gebieden, enkele structurele wijzigingen die dichterbij de smaak van de 18e eeuw kwamen. Naast de meester werkten ook zeker een groep stucadoors en beeldhouwers mee: het meest opvallende aspect is ongetwijfeld de immense decoratie. Wanneer men naar de architectonische structuur kijkt, kan men namelijk opmerken dat deze nooit vrij is; zowel de kolommen als de pilasters eindigen bovenaan met luxueuze kapitelen.

Wikipedia