De Braakman

De Braakman, afgeleid van Brexem, Breckeme (= zwakke plek, dijkval, grondbraak), vormde in de 13de eeuw de smalle inham van de Honte naar Biervliet en was ongetwijfeld niet veel méér dan een plaatselijke oeverafbrokkeling . In de cijnsrol van 1307 wordt in deze omgeving een zekere Hugo van der Brecminne genoemd. Brecminne was voorzeker een variante op «Breckeme», de oudste vermelding van de Braakman. Verschillende schrijvers spraken over de Brakman of Braakman als over een vochtige lage streek of van schorgronden met brak water of braak land of van woest land of van een lege moerassige streek.In 1357 werd de «Breckeme» door stormschade vergroot, maar drong nog niet diep in het land.In 1360 wordt dit water dan «Brackeman» genoemd (Gent, Sint-Baafs, Nieuwenbosse, charter van 27 okt. 1360, verkoop van een erfrente op 1/2 gemet land in het ambacht Boekhoute en «ligghende up den Brackeman»). Door stormvloeden van 1375 drong die verder het land in en hij werd ook veel breder. Dat proces zette zich in de daarop volgende jaren door en er ging steeds meer land verloren. Wat nu Zeeuws-Vlaanderen is, was toen nog een onlosmakelijk deel van het graafschap Vlaanderen. Door die inbraak zagen de graven hun grondgebied steeds maar verminderen.

Brackie Wandelclub