VELUWE

Grote delen van de Veluwe bestaan uit stuwwallen, die zo'n 150.000 jaar geleden ontstaan zijn in de voorlaatste ijstijd (Saalien). Voorafgaand aan de ijsbedekking hadden grote rivieren (o.a. de Rijn en de Maas) daar dikke lagen zand en grind afgezet. Toen in het Saalien het ijs tot dit deel van Nederland oprukte, werden deze rivierafzettingen opgestuwd in hoge stuwwallen, zoals op de Veluwe.
In de laatste ijstijd (Weichselien) kwamen de gletsjers niet tot in Nederland, maar was de bodem wel permanent bevroren (permafrost). Door de toen heersende harde winden werden lagen dekzand afgezet, met name aan de flanken van de Veluwe. Door de aanwezigheid van permafrost in het voorjaar kon smeltwater van de sneeuw niet makkelijk in de ondergrond infiltreren. Het gevolg was dat het water over het oppervlak ging afstromen en door erosie werden smeltwaterdalen gevormd. De dalen die ontstonden staan nu droog (droogdalen), in de grove zanden van de stuwwallen zakt het water direct weg.
Toen het klimaat warmer werd (in het Holoceen, vanaf ca 10.000 jaar geleden, raakte de Veluwe deels bebost, maar door klimaatveranderingen (droogte in de 10e eeuw en verhoogde storm­activiteit in de 12e eeuw) en/of menselijke activiteiten (overbeweiding, afplaggen van heidevelden, hout­kap en regio­nale ontwatering) zijn plaatselijk stuifzanden ont­staan. Vanaf ca 1850 zijn door de overheid naaldbomen aangeplant om de stuifzanden vast te leggen en voor de hout­produc­tie.

Biker