Kerk aan de Haven

De 'Kerk aan de Haven' heeft een bewogen geschiedenis. In de 14e eeuw stond op deze plek een Norbertijner kerk met een bijzonder Maria-altaar.
Van deze kerk weten we, dat ze tevens als grenspaal diende. Dat was in Waalwijk geen overbodige luxe, want het stadje lag ingesloten door telkens omstreden grenzen met Holland. Dat was het gevolg van een handige deal in 1232 van hertog Hendrik I van Brabant, die Waalwijk kocht van de Hollandse heer Diederik van Altena: het hertogdom Brabant kreeg zo toegang tot de Oude Maas.
In 1326 poogde men de grensgeschillen te bezweren door een overeenkomst waarbij de grens met Besoijen als volgt werd vastgesteld: "Uuter bocht te Drongelen ter halver Maase beginnende, reedewijs treckende op te kerck te Waelwijck ter noorder doer in ende te zuyder doer uut ende vandaar voort opt Noormans putte." Sindsdien lag de achterste helft van de kerk op Hollands, de voorste op Brabants grondgebied.
In 1450 begon men met de bouw van een grotere kerk. Dat duurde tot 1520. In 1580 werd de kerk zwaar beschadigd door oorlogshandelingen. In 1617 werd het gebouw gedeeltelijk hersteld. De toren en de doopkapel werden niet herbouwd, omdat die op het Hollandse (Staatse) grondgebied van Besoijen hadden gestaan.
Tegenwoordig is de 'Kerk aan de Haven' in gebruik bij de Protestantse Gemeente Waalwijk.

Historische Routes