Raatakkers Vaassen

Op deze plaats liggen diverse raatakkers. Raatakkers zijn stukjes landbouwgrond uit de ijzertijd en het hebben de vorm van een vierkante raatstructuur omgeven door walletjes grond. In het Engels worden ze "Celtic Fields" genoemd.

Archeologisch onderzoek ervan heeft aangetoond dat deze walletjes zijn ontstaan op de hierna beschreven wijze; De prehistorische landman ontdeed zijn akkertje van stenen, die steeds weer naar boven kwamen, ondermeer na regenval. Hij gooide ze aan de kant, evenals alles wat er groeide waar hij niets aan had. Zo onstonden lichte verhoging in het landschap in een rechthoekige raatstructuur. Het is niet onaannemelijk dat, omdat zijn akker niet lang daarvoor uit het bos was uitgekapt, daar nog steeds vooral eikels ontkiemden. Het bos in die tijd bestond uit eiken en wat beuken en berken. Op de walletjes, groeiden vooral de eiken uit.tot dicht struikgewas.

Na een paar jaar werden de akkertjes aan hun lot overgelaten, omdat de prehistorische ijzertijdmens de techniek van het bemesten nog niet beheerste. Op den duur raakte de grond daardoor zo verarmd, dat deze alleen nog maar geschikt werd voor de taaie heideplant, vooral toen er een periode kwam waarin het klimaat droger werd. De uitgeputte grond met heide was nog bruikbaar om daarop het vee, destijds meestal nog geen schapen, te weiden; om het daar te laten grazen of in ieder geval wat voedsel te laten zoeken. In de loop van de tijd ontstonden hele akkercomplexen van tientallen hectaren, waar de nederzetting middenin lag.

De uitgegroeide eikenwalletjes konden dan goed dienen om het vee daarop bij elkaar te houden. Mogelijk waren deze boeren zelfs zo slim om de takken door elkaar te vlechten, om het het vee nog moeilijker te maken om er doorheen te breken. Dat takken vlechten heeft zelfs een religieuse betekenis gekregen. De herinnering daaraan is tot in onze tijd bewaard gebleven.

routeburo