De hoogzwangere Marie gilt 'stop' tegen Joop wanneer ze op de grens van Heemskerk en Castricum het bordje Kraaiennest ziet. Ze zijn op doorreis, maar Marie heeft zo’n onbedwingbare behoefte om te lopen, dat ze aan de arm van Joop rukt. Die geschrokken de auto parkeert. Bij het infopaneel van PWN is het op deze winterse dag razend druk. Marie duwt haar imposante buik vooruit en argeloze wandelaars opzij. Joop volgt schoorvoetend. Hij houdt er niet van als Marie zo’n bui heeft.Wilde ze nou maar augurken of pizza met ijs, maar nee, Marie moet en zal een kerstommetje maken. Hij zoekt liever verder naar een ziekenhuis waar ze wel welkom zijn om te bevallen. Ze rijden al dagen door het land, maar overal zit het vol. ,,We volgen de gele route, da’s maar 4,5 kilometer’’, besluit Marie en ze slaat rechtsaf en stomp linksaf de Elzenweg op. ‘Gelukkig’, denkt Joop. ‘Een bestaande route. In geval van nood zijn we zo gevonden.’ Voor de zekerheid activeert hij GPS op zijn iPhone. Kan hij precies zien hoe ze die dag lopen. Voor het Leuk-voorlater- boek. Het is koud. Marie loopt met flinke passen over een pad dat naar rechts slingert. ,,Zie je die grillige bomen?’’ vraagt Marie zonder op antwoord te wachten. Joop hoort haar toch niet. Hij sprokkelt wat hout voor je-weet-maar-nooitwaar- we-het-voor-nodig-hebben. Op een T-splitsing slaat Marie linksaf, om een dennenbosje heen. Met een ruk staat ze stil en steekt haar overontwikkelde reukorgaan in de lucht. ,,De lucht is zwanger van dennengeur.’’ Joop kijkt naar haar gespannen buik en plukt wat rode besjes. Voor je-weet-maar-nooit-inwat- voor’n-situatie-we-terechtkomen. Ze steken de Middenweg over, maar voor Joop is er geen middenweg. Hij moet rennen om zijn kordate vrouw bij te houden die rechtsaf een besneeuwd zandpad oploopt, dwars door een dennenbos. Dan gaat het heuvel op en heuvel af. Marie buigt voorover, ze heeft kramp.Wanneer ze weer rechtop staat wijst ze naar links. ,,Mooi! Een echte kerstboom.’’ Ze kijkt naar rechts: ,,En daar is hulst! Ach Joop, maak eens een foto met je mobieltje. Leuk voor een kerstkaart.’’ Joop klikt, maar Marie is al uit beeld verdwenen. Ze draaft over een weggetje met aan weerszijden nog veel meer echte kerstbomen. Nerveus volgt hij haar. Voor hij de Zwarteweg oversteekt, ziet hij Marie linksaf slaan. Hij roept nog dat ze voorzichtig moet zijn in haar toestand, maar Marie sprint al over de gladde treden van de trap over de Kruisberg. Bovenop de berg haalt hij haar in. Zijn bevlogen vrouw probeert van het uitzicht te genieten, maar iets doet haar weer dubbel buigen. Joop wil omkeren, maar Marie rent de trap aan de andere kant van de berg al weer af, slaat linksaf, op een T-splitsing rechtsaf en stapt met haar modderige laarzen over een wildrooster. ,,Krijg nou wat!’’ hijgt ze. ,,Daar loopt een Highlander. Weet je waar ik trek in heb?’’ Joop weet het. Ze wil een Highlanderburger. Samen rennen ze door het begrazingsgebied, kiezen tweemaal op een T-spitsing voor de weg rechts, springen weer over een wildrooster en slaan dan rechtsaf naar Gasterij Kruisberg, een stolp in de luwte van twee machtige duinen. ,,Twee Highlandersburgers’’, bestelt Joop, terwijl Marie buiten een plekje zoekt tussen de strobalen. De vuurkorven branden, de terraskachels gloeien en Marie houdt het niet langer.Wanneer Joop terugkomt met de burgers en een whisky-voor-je-weetmaar- nooit, ligt Marie achter de strobalen. Hij ziet alleen haar mollige knietjes boven de balen uitsteken. ,,Zo’’, zegt ze, wanneer ze met een bundeltje in haar armen te voorschijn komt. ,,Heb je aan de tomatenketchup gedacht?’’ Joop is eerst in de war, maar ziet dan wat voor ’n wonder er is geschied. En timmert snel een kribbetje in elkaar. Nadat ze gegeten en gedronken hebben hervatten ze hun wandeling, in een veel rustiger tempo deze keer. Ze steken dwars door een grasland, de Watervlakweg over en nemen rechtsaf een graspad. Vlak voor een asfaltweg buigt het pad links. In de verte verlichten de laatste zonnestralen een boog van bomen. Ze passeren een open veld, rechtdoor door het bos, linksaf over de Berkenbosweg en bij een driesprong naar rechts. De zandweg buigt naar links en zie daar in de verte: het parkeerterrein waar het allemaal begon. Met een grote glimlach op hun gelaat aanvaarden Joop en Marie de terugtocht. Uit de kribbe tussen hen in klinkt gekir. Buiten begint het zachtjes te sneeuwen.