Constantinopel

Procopius beschreef in 536 n.c. een merkwaardige verduistering van de zon die bijna anderhalf jaar zou hebben aangehouden. Procopius meldt dat in dat jaar de zon wel licht gaf, maar zonder haar normale helderheid, meer als een zwakke maan, alsof zij voortdurend in eclips stond. Hij koppelt dit verschijnsel expliciet aan een onheilspellend voorteken, gevolgd door oorlogen, plagen en andere rampen die tot de dood van velen leidden. Hij schreef dit vanuit Constantinopel. De “donkere zon” zou volgens zijn relaas zichtbaar zijn geweest in grote delen van Europa, het Midden-Oosten en delen van Azië. Zijn beschrijving geldt vandaag als een van de belangrijkste contemporaine teksten over de zogenaamde “vulkanische winter” van 535–536, een periode van sterke afkoeling en misoogsten in het noordelijk halfrond. Moderne onderzoekers linken het door hem beschreven stof- of mistgordijn in de atmosfeer aan een of meer grote vulkaanuitbarstingen, die een sluier van as en stof rond de aarde legden en zo het zonlicht verzwakten. 

Onderzoekers zijn het erover eens dát de oorzaak vulkanisch was, maar niet volledig over wélke vulkaan of combinatie van vulkanen. Kandidaten die vaak genoemd worden zijn een grote tropische uitbarsting (bijvoorbeeld Ilopango in El Salvador) en/of een zware eruptie in IJsland, mogelijk gecombineerd met een tweede grote uitbarsting rond 540.

Dromos