Bareel van Sint-Gillis

Zo arriveer je op een van de meest bizarre knooppunten van Brussel: de Bareel van Sint-Gillis.

Een nachtmerrie voor de onvoorbereide automobilist, die niet meteen beseft dat groen licht helemaal niet betekent dat de anderen voor een rood licht staan! Voeg daarbij nog een kluwen van tramlijnen en een menigte meestal erg ongedisciplineerde voetgangers. Toch loont het de moeite om – voorzichtig – het plein linksom helemaal rond te lopen. Na de tweede oversteek, de Parklaan, bots je op O Golfinho, een Portugees café. Portugezen, Spanjaarden en Grieken wonen al sinds meerdere generaties in Sint-Gillis en hebben hun stempel op de horeca en de buurtwinkels gedrukt.

Nu nog de Verhaegenstraat over en je bereikt de Waterloosesteenweg, een drukke en volkse winkelstraat. Kijk nu om: het stadhuis troont imposant op het einde van de Dejaerlaan.

De steenwegen links en rechts van deze zichtas, naar Waterloo en Alsemberg, werden aangelegd in de 18de eeuw. Bij een bareel moest tolgeld betaald worden, wat meteen de naam van het plein verklaart. Het sierlijke beeldje bovenop de centrale fontein stelt het Waterdraagstertje voor, dat de mascotte van de gemeente werd. Beeldhouwer Juliaan Dillens was blijkbaar erg onder de indruk van een jong meisje dat de paarden laafde die werden ingeschakeld om de volgeladen karren vanuit Brussel op deze ‘berg’ te hijsen. Tot in de 18de eeuw 

Steek de Waterloosesteenweg over en vervolgens de Munthofstraat. Bij de volgende straat verlaat je de Bareel. Ook deze straat, die in feite een knik maakt op het plein heet Waterloosesteenweg.

Even verder kan je kabeljauw op z’n Portugees eten in O Castiço (‘de Grappige’). Maar bedenk dat goedkope Portugese wijn vaak voor een vervelende kater zorgt.

UiTinBrussel