De oude pastorie van Rummen, trots van de buitenheren

Aan een lange, groene laan van platanen zien we de poort van de vroegere pastorie van Rummen. Dit is privéterrein.

Deze fraaie pastorie laat vermoeden dat de abdij van Averbode goed voor haar buitenheren zorgde. Door het Concilie van Trente (1545-1563) werd bepaald dat er meer aandacht moest besteed worden aan de zielenzorg van de parochianen en dat de pastoor op de parochie moest wonen. Dat was blijkbaar niet steeds het geval geweest. Abdijen bouwden pastorieën die niet alleen zoveel mogelijk voor hun eigen levensonderhoud moesten instaan, maar ook een zeker prestige dienden uit te stralen. Zo gebeurde ook in Rummen en in 1630 werd hier een gesloten complex gebouwd bestaande uit meerdere gebouwen, woning, schuur en stallingen omgeven door een brede gracht met een omtrek van ca. 170 bij 40 meter. Er was hier ook een moestuin, een boomgaard en een bosje voor brandhout.

Water was van essentieel belang, zowel als drinkwater dan wel voor de mogelijkheid om vis te kweken. De pastorieën liggen dan ook wat lager in het landschap. De gracht bood ook bescherming tegen ongewenste bezoekers. Ook de toegangspoort had een rol van beveiliging.

Op het domein bevonden zich een of meerdere schuren, zgn. tiendenschuren met de bedoeling om de tienden (belastingen in natura) tijdelijk te bewaren voor ze verder vervoerd werden naar de grotere, gecentraliseerde voorraadschuren of ‘spijkers’.

Blijkbaar werd deze pastorie grondig herbouwd in de 18de eeuw en het geheel geleek meer op de modieuze ‘entre cour et jardin’: het woonhuis met vooraan een koer om de gasten te ontvangen en achteraan een moes- en siertuin. In de 19de eeuw evolueerde de tuin naar een ‘jardin anglais’

Jan Rymenams