Betoverde paden

800,00 mensen bezoeken gedurende een jaar het Drielandenpunt. Daar, op het hoogste punt van Nederland, waar de Belgische, Duitse en Nederlandse grenzen samenkomen, lokken tal van attracties.
Maar men kan de publiekstrekker ook via stille paden door de grenswouden bewandelen. Vanaf de Karlshöhe, langs de telecommunicatietoren "Mulleklenkes" (133 m), volgen we de loop van de voormalige landgracht, een middeleeuwse versterking van aarden wallen, grachten en beukenheggen. Over een afstand van meer dan 70 kilometer liep deze rond de landelijke gebieden van het Akense rijk en beschermde de weelderige bossen tegen houtdieven. In 1611 markeerden grensstenen met het ingekerfde stedelijke symbool, de adelaar, de rechtmatige eigenaar. Twee adelaarstenen komen we tegen tijdens de tour: verborgen in de buurt van de Duits-Belgische grensovergang en later midden op de weg in de buurt van de Wilhelminatoren. Onderweg zijn langs de huidige grenzen steeds weer restanten van de oude wallen en beukenheggen met hun oude, knoestige boomrijen te zien. Met de toren van Beeck stuiten we ook op een van de oude wachttorens langs de landgracht.
Dan opent zich voor ons een uitgestrekt weidegebied. Het ligt aan de Duitse kant en heeft brutaal een smalle strook in het Belgische bos gestoken. Het kleine draaihek "Rüttchen" markeert de onopvallende grensovergang. Als door een groene tunnel gaan we nu verder op de Geusenweg. In de 18e eeuw maakte hij een verborgen kerkpad mogelijk tussen Eupen en Vaals, waar protestanten, destijds bespot en vervolgd als "Geuzen" (bedelaars), een tolerante oase vormden te midden van een katholiek gedomineerde omgeving.
Met uitzicht op het westen van de stad gaan we naar het Drielandenpunt. De adelaarsteen en een speelstation van het natuurbeleefpad laten oude en huidige grenzen in het bos beleven. We verlaten het bos en genieten van het rustigere einde van het Drielandenpunt met uitkijktoren en skywalk, en horecagelegenheden met prachtige uitkijkterrassen. Na de pauze maken we gebruik van het stille bospad langs de oude landgrachtgrens, weg van het autoverkeer. Aan het einde van het parallelle traject kan wie wil, zich onderdompelen in de drukte van het Drielandenpunt, waar te wachten staan: Drielandenpunt, hoogste punt van Nederland, labyrint en Baudouin-uitkijktoren.
Terug gaan we over de Koningsweg, een populaire wandelroute naar het Drielandenpunt. De begroeting wisselt snel tussen "Hallo", "Middag" of "Bonjour" en verraadt de herkomst van het gevarieerde publiek. Al snel bereiken we de volgende pelgrimsroute, dit keer in de ware zin van het woord. Sinds 1863 wordt de acht kilometer lange Bedeweg, die ook deel uitmaakt van de Jacobsweg, wekelijks door de woensdagpelgrims gebruikt voor bedevaarten van Aken naar Moresnet-Chapelle. De weg in het grenswoud heeft in de loop van de geschiedenis menigeen gediend als vluchtroute in oorlogstijden of als smokkelroute. Bij de betonnen tanden van de Westwall komen oorlog en vrede samen. Door de nazi's nog gepropageerd als onoverwinnelijke verdedigingslinie, was het bolwerk van 1938/39 vijf jaar later al verouderd en kon het weinig weerstand bieden aan de bevrijding door de geallieerden. Het naburige pelgrimskruis herdenkt de oorlogsslachtoffers en maant tot vrede in Europa.
Hoogtepunten langs de route:
1 Landgracht, adelaarstenen
2 Geusenweg
3 Wilhelminatoren Skywalk
4 Drielandenpunt, hoogste punt van NL, Baudointoren, labyrint
5 Bedeweg
6 Westwall