Kapelronde - ontdekken per fiets nieuwe paden op oude wegen

Vertrekpunt is de Ammerbrücke in het westen van Weilheim, waar zich vlakbij de Hochlandhalle een parkeerplaats bevindt. Vanaf hier fietst men op de Schützenstraße richting het stadscentrum. Na de spoor- en voetgangersbrug leidt een pad met treden en fietspad links omhoog naar de Bahnhofsgasse. Net voor het station slaat men rechtsaf en volgt men de wegwijzer.

Voor de Apostelkerk slaat men linksaf de Krumpperstraße in richting begraafplaats. Met de in 1449 gebouwde en in de 16e eeuw uitgebreide begraafkirche St. Salvator en St. Sebastian heeft Weilheim een uniek voorbeeld van middeleeuwse bouwkunst. De plafondschilderingen, gemaakt door Elias Greither de Oudere tussen 1591 en 1615, tonen scènes uit het lijden van Christus, die, omdat een pastoor in de 19e eeuw ze uit onbegrip liet vernietigen, tegenwoordig, na de restauratie, slechts gedeeltelijk aanwezig zijn.

Bij het volgende kruispunt slaat men linksaf de Römerstraße in. Nu rijden we ongeveer 350 m op het historische deel van de route Brenner-Augsburg uit de Romeinse keizertijd, voordat we via de Hardtkapellenstraße en de Narbonner Ring op de Deutenhausener Straße uitkomen. Hier houdt men links aan en volgt men de bewegwijzering, die ons langs de weg door het brede Angerbachtal leidt, dat zo'n 18.000 jaar geleden is gevormd door ijstijdsmeltwater, naar Deutenhausen.

In het midden van het kleine dorp ligt de kern van de laatmiddeleeuwse, charmante parochiekerk, waarvan de uiendak al van verre groet. Fijn, kleurrijk stucwerk bedekt het plafond en omlijst de volkse plafondschilderingen.

Een paviljoenachtig rococo-hoofdaltaar herbergt het genadebeeld van de Moeder Gods, gemaakt door Hans Leinberger rond 1527. Bijzonder interessant zijn het votiefschilderij uit 1733 in het koor met de eerste afbeelding van een meiboom in onze regio en de inklapbare biechtstoel.

Daarna gaat het verder richting Marnbach. Vanaf hier stijgt de weg langzaam naar het Hardtlandschap. Aan de linkerzijde is de veldkapel St. Michael te zien. Op de zogenaamde Egerriederanger werd in 1717 de veldkapel St. Michael gebouwd in opdracht van Caspar Steigenberger, die als rentmeester van het klooster Benediktbeuern toezicht hield op de in de Marnbacher tiendenschuur bewaarde natuurlijke afdrachten. De kapel werd in 1900 uitgebreid met het koor. Het herbergt een kleine stucmarmeren altaar uit het late 18e eeuw.

Het Hardtlandschap vormt het centrale deel van het beroemde Eberfinger drumlinveld. Met 360 van deze bijna parallel lopende heuvels in noord-zuidelijke richting is het niet alleen het bekendste, maar ook het grootste drumlinveld in het Beierse Alpenvoorland. Dit is ontstaan in de laatste ijstijd door de vormende kracht van de gletsjer. De Hardt presenteert zich als een zeer gevarieerd landschap. Op de langgerekte drumlins (van het Ierse droim = heuvelrug) zijn natuurlijke beukenbossen en schrale weilanden te vinden, met daartussen moerassen, hooilanden en grasland. Deze nauwe verbinding van landschapselementen is waarschijnlijk uniek in heel Duitsland. Daarom zijn grote delen van de Hardt een natuurgebied of landschapsreservaat.

Vroeger werd het Hardtlandschap op verschillende manieren gebruikt. De meer afgelegen delen behoorden tot gemeenschappelijk bezit (gemeenschappelijke gronden). De naam "Hardt" betekent niets anders dan het recht op gemeenschappelijk gebruik door de Hardtgenossen. Het omvatte vooral het gebruik van hout, de varkenshouderij en de bosweide voor runderen en paarden. Turf werd gewonnen uit de hoogveengebieden voor verwarming (huisbrand), en van de laagveengebieden werd strooisel gewonnen voor de veestallen. Er ontstonden zogenaamde hooilanden, leefgebied voor talrijke zeldzame planten- en diersoorten.

We houden koers richting Hardtwiese (boerderij). Vanaf hier gaat het verder over een met grind bedekt, maar goed begaanbaar pad, totdat men uitkomt op de geasfalteerde Hardtstraße, die ons naar de Hardtkapel brengt. Aan de rechterkant ligt het natuurgebied Magnetsrieder Hardt.

In de Magnetsrieder Hardt zijn laagveengebieden en hoogveengebieden te vinden. Een bijzonderheid is de op een na grootste populatie van de ernstig bedreigde moerasgladiool in Beieren, met duizenden individuen (Gladiolus palustris, bloeitijd: midden juni - juli). Andere zeldzame plantensoorten behoren bijvoorbeeld tot de orchideeën- en gentiaanfamilies. Toch is dit unieke drumlinlandschap in gevaar! Vooral tussen 1950 en 1980 zijn door ontwatering, intensivering en bebossing met sparren of dennen talrijke schrale graslanden en veengebieden verdwenen.

Terugkomend op een vrome legende is de bedevaartskapel Maria Hilf ontstaan. In de 13e eeuw twistten de inwoners van Weilheim en Haunshofen over de weiderechten in de Hardt en konden niet tot een vreedzame overeenkomst komen. Toen ze weer eens verhit aan het discussiëren waren, verscheen er een klein mannetje dat zijn voet op een steen zette en zei: "Zo waar als ik op deze steen stap, dit is het Haunshofer gemeenschappelijk goed." Bij de kapel bevindt zich ook een kruisweg met 14 staties uit de periode rond 1870/1890. Deze bestaan uit tufsteen met kleurrijke reliëfs van klei. Ze werden geschonken door burgers uit de nabije en verre omgeving.

We gaan verder in een snelle afdaling door het bos naar beneden naar het Grünbachtal en vervolgens bergopwaarts naar Haunshofen. Onderweg naar Wilzhofen heeft men een prachtig uitzicht op het Grünbachtal, dat ook is ontstaan door ijstijdsmeltwater. Onder de spoorbrug door komt men in Wilzhofen.

Naast het gemarkeerde pad staat op een kleine heuvel de oorspronkelijk laatgotische, in 1631 verbouwde en rond 1700 in barokstijl gerenoveerde kerk. Voor een kleine versnapering is een uitstapje naar het Gasthaus Guggenmos aan te bevelen, te bereiken aan het einde van het dorp via de Bahnhofsallee (gesloten op dinsdag).

Na de onderdoorgang van de snelweg komt men in Wielenbach - hier dient men vooral op de bewegwijzering te letten - en na het oversteken van de spoorlijn Weilheim-Geltendorf bij de Ammer. Vlak voor de brug staat links onder imposante bomen een kapel. Deze werd in 1871 gebouwd ter vervanging van een voorganger uit 1688. Binnenin bevindt zich boven een eenvoudig altaar een schilderij van de kroning van Maria. Over de Ammerdam fietst men terug naar het vertrekpunt.