Eglise Saint-Vallier

De Romaanse kerk van Saint-Vallier, gelegen in het centrum van het dorp, maakt deel uit van een groep kerken in de Champagnestreek waarvan het transept en het koor, betaald door de decimenten, werden herbouwd aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw, terwijl de schepen, betaald door de parochianen, meestal bewaard bleven bij gebrek aan fondsen. De kruisvormige plattegrond bestaat uit een kort, laag schip, een dubbel dwarsschip en een driezijdige apsis die eindigt in een vlakke koorafsluiting. Dubbele transepten en platte chevets, die erg populair waren in het Trojaanse gebied in de 16e eeuw, zijn kenmerkend voor de religieuze architectuur van deze regio en vertegenwoordigen vaak het begin van een reconstructie van het schip, dat niet werd voortgezet zoals in dit geval. De zuidkant van het dubbele dwarsschip dateert uit de 16e eeuw. In de 19e eeuw werd de noordkant van het transept gebouwd of herbouwd in de 16e-eeuwse stijl, de apsis gerestaureerd en de gewelven van het schip herbouwd in hout en pleisterwerk. De apsis, die even hoog is als het transept, wordt ondersteund door twee grote hoeksteunberen. Elke kant heeft een renaissancevenster met ronde koppen uit de tweede helft van de eeuw. Het noordelijke raam is nu geblokkeerd. De zijgevels van het dubbele dwarsschip, gescheiden door een steunbeer, hebben dezelfde kenmerken als de meeste kerken in de Aube met een dubbel dwarsschip: een puntgevel en een apart dak per travee. De kroonlijst met eenvoudig gecanneleerde modillions die onder het transeptdak loopt, is de enige decoratie aan de buitenkant van het 16e-eeuwse gebouw. Dit kenmerk is gebruikelijk in kerken in de regio, zoals Pouan, Polisot en Gélannes. De zuidelijke arm van het dwarsschip wordt vanuit het zuiden en oosten verlicht door grote spitsboogvensters met flamboyante omlijstingen. Het verschil in stijl van de raamomlijstingen in het dwarsschip en het koor suggereert dat het dwarsschip enkele jaren voor het koor gebouwd is en dat de raamomlijstingen in het koor duidelijk renaissance zijn. Boven de kruising staat een kleine vierkante klokkentoren met daarop een piramide. De bovenkant van de dakranden van het romaanse schip is versierd met een kroonlijst met gebeeldhouwde modillions, waarvan sommige karikaturale hoofden voorstellen die waarschijnlijk opnieuw zijn gebruikt. Het gebouw wordt overdekt door een 19e-eeuws ribgewelf dat door indringing op de geëngageerde pijlers valt; de restaurateur is erin geslaagd om het moderne lijstwerk vrij goed te harmoniseren met dat van de transeptpijlers. Deze zes korte, vierkante pijlers met cilindrische kern rusten op basementen met rond lijstwerk, gescheiden door groeven, holtes en scoties. De gewelven doorboren ze direct, zonder gebruik te maken van kapitelen. Het koor is gewelfd met een complex netwerk van stervormige ogieven en tiercerons die rusten op landhoofden. De sluitstenen hebben geen beeldhouwwerk. Dit ensemble werd in de 19e eeuw verfraaid met een geschilderde decoratie van cherubijnen en inscripties omringd door lauwerkransen. De fragmenten van Renaissance gebrandschilderde ramen, die in 1913 op de Monumentenlijst werden geplaatst en die weer in de traveeën van het gebouw zijn aangebracht, zijn de overblijfselen van de eind 15e- begin 16e-eeuwse gebrandschilderde ramen die in 1865 door een orkaan werden verwoest. Deze omvatten een gebrandschilderd raam van Sint Nicolaas dat in 1625 werd geschonken door priester Nicolas Breiard en vier lancetten die Christus, de Opvoeding van de Maagd en Sint Margaretha voorstellen. Fragmenten van dit laatste raam werden in 1939 in de hoofdtravee geplaatst. De sacristiezaal is versierd met een 15e-eeuwse cephalophorische Saint Vallier onder een architecturale baldakijn tussen twee boeketranden met de monogrammen van Christus en de Maagd.

DATAtourisme France