Signaal van Botrange

Signal de Botrange, 694 meter hoog. En dus maar liefst ruim dubbel zo hoog als het hoogste punt van Nederland. 

Om precies 700 meter boven de zeespiegel uit te komen bouwde men nog een 6 meter hoge trap om uit te komen op dat ronde getal.

Maar waarom ligt dat hoogste punt hier en niet ergens anders in België. 

Het Massief van Stavelot is een soort oer‑ruggenbeen in de Ardennen. Lang geleden, toen twee grote stukken continent tegen elkaar botsten, werd dit pakket gesteenten opgestuwd tot een echt gebergte. Die Hercynische gebergtevorming, ca. 350–300 miljoen jaar geleden, leverde in West‑Europa een berggordel op die qua schaal eerder met jonge ketens zoals de Alpen te vergelijken is dan met het huidige “heuvelland”. In de literatuur wordt vaak gesproken over hoogtes van enkele duizenden meters.

In de daaropvolgende honderden miljoenen jaren hebben verwering en erosie dat Hercynische gebergte sterk afgevlakt. Zoals je bij vijlen vooral de zachte stukken weghaalt, verdwenen de zachtere schalie‑ en zandsteenpakketten sneller, terwijl de meer resistente harde zandstenen, die geologen kwartsieten en psammieten noemen, bleven uitsteken. Die resitende resistente harde zandstenen maken deel uit van het Massief van Stavelot dat hier in de ondergrond zit. 

Daardoor vormt dit massief vandaag een relatief hooggelegen reststructuur, waarvan de Hoge Venen en het Signaal van Botrange (694 m) de best bewaarde top‑resten zijn binnen de Ardennenanticline.

Het Signal de Botrange is het hoogste punt van België omdat het op de hardste, het meest opgeheven kern van het Massief van Stavelot ligt, een oud geologisch “ruggenbeen” in de Ardennen. De Hoge Venen vormen een hoogvlakte bovenop het Massief van Stavelot, opgebouwd uit zeer oude kwartsieten en fyllieten uit het late Cambrium en Ordovicium.

Pascal Brackman