Sint-Pieterskerk (Rotselaar)

Het ontstaan van de Sint-Pieterskerk wordt gesitueerd in de 10de of 11de eeuw. Het huidige kerkgebouw dateert echter van 1848. De oude gotische kerk werd nagenoeg volledig afgebroken en op basis van de plannen van de Brusselse architect Joseph Dumont werd een neogotisch gebouw neergezet. Hiervoor werd hoofdzakelijk baksteen gebruikt, maar muurplinten en raamomlijstingen zijn van ijzerzandsteen.

Maar er zijn hier enkele inteerssante verhalen te vertellen over ijzerzandsteen. Zo omhult de huidige toren de oude toren die in ijzerzandsteen werd opgetrokken. En over de herkomst de ijserzandsteen en de werkzaamheden is het volgend egeweten tussen 1844-1846 werden voor de kerk opnieuw groeves geopend op de Middelberg. Driekwart van de stenen kwam van deze groeve van de hertog van Arenberg. Het overige deel kwam uit de groeve in Wezemaal. Om een idee te geven van de omvang van de ontginning, kunnen we vertellen dat van februari tot september 1844 in totaal 30 steenhouwers actief waren, puur voor het loshakken van de steen. Het dagloon bedroeg 1,25 frank per dag, wat toen niet slecht was. Het verder bewerken en op maat kappen gebeurde door Waalse steenkappers. Er waren nagenoeg geen steenkappers meer in het Hageland die deze stiel beheersten. Dat dit werk zeer intensief gebeurde blijkt uit het feit dat er tussen 18 en 30 november 1844 – dus gedurende een tweetal weken – 42 steenkappers in Rotselaar werkten. De lokale smid was geëngageerd voor het voortdurend scherpen en herstellen van de steenbeitels.

Jan Rymenams