Kasteel Limberg

Die kasteel Limberg is de ruïne van een hoogteburcht op de 190 meter hoge Limberg bij het dorp Börninghausen in de stad Preußisch Oldendorf in de oost-westfaalse Kreis Minden-Lübbecke in Noordrijn-Westfalen.
Het kasteel werd in de 13e eeuw aan de grens van de bisdommen Minden en Osnabrück waarschijnlijk door de bisschop van Minden op een strategisch gunstige plek gebouwd. Maar zelfs daarvoor zou er op die plaats al een kasteel of verdedigingswerk hebben gestaan, waar ook hertog Widukind verbleef. Het kasteel ging rond 1300 in handen van de graven van Ravensberg als leen en werd door hen verder uitgebreid. In 1319 werd het kasteel voor het eerst schriftelijk vermeld. Met de dood van de laatste graaf van Ravensberg, Bernhard, in 1346 viel de Limberg met het graafschap Ravensberg aan de latere hertog van Jülich en Berg. In 1554 raakte het kasteel Limberg beschadigd door een brand, maar werd weer hersteld. In de nasleep van de Jülich-Klevische erfopvolgingsoorlog werd het kasteel in het verdrag van Xanten in 1614 toegewezen aan de keurvorst van Brandenburg, die het - nadat het in de Dertigjarige Oorlog door de vorst van Neuburg enkele jaren was veroverd - in 1647 door een klein gezelschap liet bezetten. In de Dertigjarige Oorlog zou vanaf 1623 eigenlijk een dertig mannen sterke troep de integriteit van het kasteel garanderen, die echter naar de belegering van Lippstadt werd afgezonden, zodat de vorst van Neuburg de verovering niet moeilijk viel. In 1662 werd de bezetting van het kasteel, met een sterkte van twintig mannen, naar de Sparrenburg verplaatst, zodat het verhaal van het kasteel als militaire stationeringsplaats eindigde. Ongeacht de heersende autoriteit waren er echter altijd verschillende pandheren, ambtenaren of drosten op het kasteel aangesteld. Aan het einde van de 17e eeuw verviel het kasteel steeds meer en was het nauwelijks nog bruikbaar voor militaire doeleinden. In 1695 werd in een rescript van keurvorst Friedrich III aan de ravensbergische ambtskamer goedgekeurd dat het huis Limberg, dat vanwege bouwvalligheid door niemand meer bewoond kon worden, gesloopt moest worden. In de tekst stond dat het huis Limberg, dat vanwege bouwvalligheid door niemand meer bewoond kon worden, gesloopt moest worden, omdat het voor het publiek en het land van geen enkel nut was, aangezien het nergens aan een doorgang lag, terwijl het in oorlogs tijden alleen maar dienst kon doen als een roofnest voor de vijand. Tot 1805 diende de toren nog als gevangenis, en in 1832 werd de aanleg uiteindelijk verkocht. In de jaren '80 werd een vereniging opgericht voor het behoud van de ruïne van het kasteel.

Wikipedia