Mont Ventoux vanuit Bédoin

Soms geeft moeder natuur je een jokerkaart en andere keren een hand vol azen. Na drie dagen in de Pyrénées was The Col Collective weer op de weg voor een nachtelijke rit naar Bédoin in afwachting van het temmen van de machtige Mont Ventoux. Ik had de weersvoorspelling voortdurend gecontroleerd, terwijl ik in het geheim tot de weergoden bad om vriendelijk voor ons te zijn, wetende dat we maar één dag hadden om deze mythische berg tot leven te brengen. Op maandag, dinsdag en woensdag teisterden stortregens, bijna orkaanwinden, onweer en bliksem de hellingen van Ventoux. We arriveerden laat op woensdagavond, ik kon niet slapen, nerveus over wat we de volgende dag mogelijk zouden tegenkomen. Ik denk dat al mijn gebeden hun vruchten afwerpen, want we werden getrakteerd op de beste dag die ik ooit op de berg heb gezien. Bijna geen zuchtje wind, de frisse geur van dennen in het bos en hoge temperaturen hielpen zeker om de benen weer aan het draaien te krijgen, maar zo is de geschiedenis van Ventoux, dit is een klim die nooit lichtvaardig moet worden genomen en volledige respect vereist, wat er ook gebeurt. Een zware sectie door het bos van Saint-Estève naar Chalet Reynard, die nauwelijks onder de 9% hellingshoek komt, gevolgd door een laatste zes kilometer blootgesteld aan de elementen en terwijl de top alles en iedereen van hoog bovenuit in de gaten houdt. Eén woord. Ongelooflijk. Vier woorden. Je moet het rijden!