Lakenhalle -Belfort - Museum

Als voorbeeld, maar zeker ook als blijk van haar macht en rijkdom, bouwt de stad in de 13de eeuw haar openbare gebouwen in steen. En ze doet dat met ambitie: de Ieperse lakenhalle en het belfort zijn in de 13de eeuw één van de meest indrukwekkende burgerlijke gebouwen van Europa! De bouwwerken starten rond 1200. Eerst wordt het belfort gebouwd en in 1230 afgewerkt. Daarna volgen de hallen die als overdekte marktplaats dienen. We weten dat het enorme bouwwerk pas in 1304 volledig afgewerkt is. Het complex van de lakenhalle wordt 132 meter lang (zuidzijde), met een bebouwde oppervlakte van ongeveer 2.500 m² en omvat 48 deuren.
De Lakenhalle deed dienst als overdekte verkoop- en opslagplaats van laken aan de (nu overwelfde) waterweg, de Ieperlee. De bouw van de hallen was afgerond in 1304.
In dit bouwwerk onderging het laken zijn laatste officiële controle, waarna de lakenhandelaars het er eindelijk konden stapelen en verkopen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het gebouw volledig vernield, op een stuk toren en een paar muren na.
Boven de ‘Donkerpoort', onder het wapenschild, prijkt het beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Thuyne, patrones van de stad.
De 1e verdieping van de Lakenhalle kan bezocht worden via het In Flanders Fields Museum.

Les Halles aux draps d'Ypres (Lakenhalle van Ieper en néerlandais) sont un des plus grands bâtiments civils de style gothique en Europe. Le bâtiment d'origine fut construit entre 1200 et 1304. Le beffroi d'une hauteur de 70 mètres domine la Grand-Place à Ypres en Belgique.
Les halles aux draps étaient utilisés comme lieu de commerce de l'industrie du drap. Dans chaque ouverture de porte au rez-de-chaussée se vendait du drap. La ville d'Ypres était renommée au Moyen Âge pour son drap de qualité.
Le bâtiment fut entièrement détruit durant la Première Guerre mondiale et reconstruit après le conflit. Les architectes, parmi lesquels Jules Coomans, optèrent pour une reconstruction fidèle du bâtiment à partir des relevés effectués avant et pendant la guerre. Les halles actuelles sont donc une réplique du bâtiment médiéval. Les pierres d'origine sont encore visibles au bas des halles, ce sont les plus grandes. Plus on monte et plus les pierres deviennent petites. Les travaux de reconstruction prirent fin en 1967.
La plus grande partie du bâtiment abrite le musée In Flanders Fields consacré à la Première Guerre mondiale.

herpatrick