Lazarij van Wezeren

Het moet ons verwonderen dat er reeds vroeg in de middeleeuwen gezorgd werd voor de ongelukkige melaatsen. Zelfs kleine dorpen hadden een voorziening. De eerste vermelding van melaatsen te Wezeren dateert van 1364. Van 1550 tot 1559 zou er in de regio Landen een toename aan melaatsen geweest zijn . In Wezeren zelf tellen we er dan slechts 1. Blijkbaar zouden er in die periode in geheel Haspengouw zo’n 1000 melaatsen aanwezig zijn. Van 1600 tot 1609 was er eveneens 1 melaatse hier aanwezig en van 1620-1629 een of meer.

Van de lazerij in Wezeren is weinig geweten. De huisjes waren gebouwd door de Vrijheid van Montenaken. Een smal pad leidde naar de kapel en het dorp Montenaken. Ze werden nog vermeld, maar in 1629 afgebroken en de grond werd verkocht aan Robert Heeren voor 14,5 gulden’. Dat ze in het begin van de 17de eeuw verdwenen weten we uit een vermelding in het schepenboek van Montenaken (1662-1667): ‘waer die laserijen van Montenaken plachten te staen’.

De lazerij werd vaak van het gezonde dorp gescheiden door een natuurlijke grens, zoals hier een beek. Maar ze lag ook niet te ver van een drukke weg – zoals hier de weg tussen Landen en Montenaken –. Dit maakte dat de melaatsen de gelegenheid hadden om te bedelen. Een andere verklaring van de ligging zou ook zijn dat de leprozerij ten oosten van een dorp werd gebouwd om te beletten dat de heersende winden – in dit geval de westenwind – de ‘besmetting’ naar het dorp zou brengen.

In de buurt van deze plaats zijn er resten van een Romeinse villa opgegraven.

Jan Rymenams