Sint-Dontauspark. Verboden: "eenig spel de wandelaars te hinderen ..."

Uitbreiding van het park begon met de aankoop van de vier arbeidershuisjes en het huis Den Horen, hier achter in de Vlamingestraat. Hun tuinen vormden een hinderlijk hoek in het park. In 1861 werden ze door de stad aangekocht en werd er dwars door de tuinen een muur opgetrokken. De tuinen hoorden nu bij het park en de huisjes werden verhuurd.

In 1865 werd de achtertuin van het College van de Hoge Heuvel verworven. Deze was op dat moment eigendom van de president van het college. De tuin bezat op die manier een uitweg naar de Vlamingenstraat. De stadswal die aan de noordzijde van het perceel grensde mocht hij slopen. De schuttersgilde had daarentegen nog steeds een uitweg langs de stadsmuur naar de Naamse straat. Door een ruil verzaakte de stad en de gilde aan die uitweg, maar kregen het perceel aan de Vlamingenstraat. Vandaag zien we hier een speeltuin.

Kinderen dienden steeds onder begeleiding te zijn. Ze mochten niet met stenen gooien en ’zich aan eenig spel over te geven kunnende de wandelaars verhinderen, zoo als bal-, reep en vlinderspelen [vlieger], … enz.’. De ouders waren verantwoordelijk voor de kinderen en die konden beboet worden bij een overtreding.

In 1926 kwam een eerste speelhoek voor kleinere kinderen aan de kant van het voormalige atheneum. Het eerste stadsspeelterreintje – een klein, omgespit grasveld waar kinderen ‘putten konden graven’ en ‘in de aarde spelen’ – zou pas in 1927 worden aangelegd. In 1978 werd dat een speeldorp met speeltuigen.

Jan Rymenams