St.-Johannis-klooster voor Schleswig

Na de Reformatie werd het omgevormd tot een damesklooster, maar de naam St.-Johannis-klooster bleef behouden. De installatie, die zich direct aan de noordelijke oever van de Schlei bevindt, bestaat tot op de dag van vandaag en wordt beschouwd als de best bewaarde middeleeuwse kloostercomplex in Sleeswijk-Holstein.

De eerste vestiging van de Benedictijnse orde in Sleeswijk, dat in 948 de bisschopszetel werd van het onder invloed van Otto I opgerichte bisdom Sleeswijk, was het klooster St. Michaelis. Dit wordt voor het eerst schriftelijk vermeld in het jaar 1192, in de tijd van zijn opheffing door bisschop Waldemar van Sleeswijk, en als dubbelklooster beschreven, wat echter niet als historisch bevestigd geldt. Het staat vast dat naast de monniken ook nonnen in het gebied van het klooster woonden, wat een religieus en politiek veroorzaakte crisis teweegbracht. Vaak wordt als reden voor de opheffing van het klooster de morele verloedering van de bewoners genoemd. Vaststaat dat de monniken naar Guldholm aan het Langmeer nabij de huidige gemeente Böklund werden gestuurd, waar Waldemar een eigen huisklooster wilde stichten dat volgens de regels van de cisterciënzersorde geleid zou worden.

Wikipedia