Kamperveen

Kamperveen ligt in het buitengebied ten zuiden van Kampen. Kamperveen, dat tot 1937 een zelfstandige gemeente was, beslaat een oppervlakte van ruim 2000 hectaren.

De naam ‘Campervenne’ komt voor het eerst voor in een document uit het jaar 1092. ‘t Venne’ , zoals het gebied tussen Kampen en Elburg in de volksmond werd genoemd, was vroeger een moerassig en onbewoonbaar veengebied. Waterbekkens, geulen, stromingen, zandduinen, moerassen, veen, modder en kleiafzettingen kenmerkten het gebied. Door de aanleg van dijken ontstond er een enigszins tegen overstromingen beschermd poldergebied (het huidige ‘binnenland’ van Kamperveen). Na het inpolderen van dit gebied werden deze aangelegde dijken gebruikt als doorgaand pad of weg. Diverse kolken getuigen nu nog van de vroegere dijkdoorbraken als gevolg van extreme overstromingen of stormvloeden. Rond 1200 waren het pioniers uit het noorden van Nederland die zich als eerste vestigden op de hoger gelegen zanderige plaatsen in het ‘veen’ ten zuiden van Kampen. Zij begonnen met het ontginnen van de veengrond en in de omgeving van de Leidijk ontstonden na verloop van tijd kleine nederzettingen. Het gebied werd in kavels verdeeld voor bebouwing of agrarisch gebruik. Na verloop van tijd werd het land door inklinking van het veen te nat voor landbouw en vond er meer veeteelt in het gebied plaats.

In het nog altijd agrarische gebied van Kamperveen werd in het voorjaar van 2001 bij vee de besmettelijke dierziekte mond-en klauwzeer (MKZ) geconstateerd. Het gebied werd getroffen door de MKZ-ruimingen en op de plaatsnaamborden was de naam tijdelijk tijdenlijk veranderd in –ampervee-. Deze epidemie heeft grote gevolgen voor de agrarische sector gehad.