Vuurtoren Lange Nelle Oostende

Mei 2022: Het was een uniek zicht deze middag in Oostende aan de vuurtoren: met een kraan werd de lens van het vuurtorenlicht uit het bovenste deel van de toren naar beneden gehaald. Doordat bepaalde stukjes beschadigd zijn, wordt het licht minder intens weerkaatst.

Deze vuurtoren, in de volksmond gekend als "Lange Nelle" is de vierde vuurtoren in de geschiedenis van Oostende en de derde op die locatie. De vuurtoren is 65 meter hoog, telt 324 treden en leidt sinds 1949 de vissers veilig de haven binnen. De vuurtoren werkt volledig automatisch.

In januari 2023 was er heisa rond het licht van de vuurtoren dat in de pas opgetrokken hoge flatgebouwen scheen. De zijde aan de kant van het land werd enkele nachten afgeschermd maar na een petitie met duizenden stemmen werd de folie terug weggenomen. De Oostendenaar had zijn gram gehaald...

Een vuurtoren werkt met een sterke lamp en een set lenzen, die door echte specialisten gemaakt worden. Daardoor kan het licht tientallen kilometer op zee gezien worden. De installatie in een vuurtoren bestaat uit een lamp, die in het midden opgesteld staat. Het is een halogeenlamp van 2.000 watt die, van zodra het donker wordt, begint te branden.

Het is eigenlijk de ronddraaiende lens rond de lamp, die voor de typische lichtflitsen van een vuurtoren zorgt. Dat licht is zichtbaar tot ongeveer 50 kilometer ver op zee. De lichtflitsen van de vuurtoren vormen een morsecode. Om de 10 seconden zie je 3 lichtflitsen. Die 3 flitsen komen overeen met de morsecode voor de letter O. Die letter verwijst naar de haven van Oostende. Elke vuurtoren heeft zo zijn eigen lichtflitsenreeks. Zo kunnen schepen weten bij welke vuurtoren ze zijn aanbeland.

Tegenwoordig zijn schepen van boven tot onder uitgerust met allerlei gps-systemen. Is het dan nodig dat het vuurtorenlicht hersteld wordt? Ja, zeker wel. De grote schepen gebruiken inderdaad vooral gps-systemen, dus zij hebben dit licht minder nodig. Maar voor de recreatieve schippers is het vuurtorenlicht een duidelijk herkenningsbaken.

willem vandenameele