Ruisbroek

Op 3 januari 1976 was er de overstromingsramp van Ruisbroek. Een zware noordwesterstorm viel samen met springtij op de Noordzee. Anders dan in 1953 hielden de – inmiddels zwaar versterkte – Zeeuwse en Wase dijken stand, maar de vloedgolf werd landinwaarts de Schelde opgestuwd, waar bij Moerzeke, Walem en Ruisbroek dijken braken. Bij Ruisbroek begaven de lage dijken van de Vliet, een kleine zijarm van de Rupel, waardoor meer dan achthonderd huizen onder water kwamen te staan. Even stroomopwaarts, in Battenbroek, verdronk de 9-jarige Wim De Smedt in een poging om zich samen met enkele buren in veiligheid te brengen op de berm van de toen pas aangelegde E19.

De januaristorm van 1976 was geen lokale ramp: in het noorden van Duitsland herdenkt men vandaag de schade en de slachtoffers van de ‘Capella-orkaan’, zo genoemd naar een Oost-Duits vrachtschip dat in de storm voor de kust van Terschelling verging. In Hamburg is de waterstand van 3 januari 1976 nog altijd de hoogste ooit gemeten.

In de Belgische collectieve herinnering is ‘Ruisbroek 1976’ wat de watersnood van 1953 voor Nederland is: een katalysator voor een radicale herziening van de kustverdediging. Het verdriet en de woede van de slachtoffers richtten zich tegen de regering-Tindemans, die getalmd zou hebben met de dijkversterkingen. Het hielp niet dat de minister van Openbare Werken, de Franstalige liberaal Jean Defraigne, in de pers had verklaard dat investeringen niet ten koste mochten gaan van de dringend te bouwen Waalse autosnelwegen.

Mediahuis België