Het capucienenklooster, ‘hommes de feu et de peste’

De stichting van de capucijnen in Aarschot was een late stichting. In andere steden had deze bedelorde vroeg voet aan grond gekregen. Oorspronkelijk waren ze actief als predikanten tegen een opkomend protestantisme, maar ze kregen al snel faam voor de doodsverachting waarmee ze in tijden van pest de afgestorvenen aflegden en begroeven.

In die zin moeten we hun late komst in 1682 in Aarschot situeren. Een decennium eerder, namelijk in 1666, had de pest stevig huisgehouden in de stad. Chirurgijnen, boogaarden en grauwzusters waren slachtoffers van deze plaag en het stadsbestuur begreep dat er in de toekomst wel nood zou zijn aan lijkenbezorgers.

In 1686 kregen ze beschikking over een kloostergebouw. Niet minder dan 23 cellen waren voorzien. In de tuin, op enige afstand van het hoofdgebouw, stond het pesthuis. Dit diende niet om pestlijders te verzorgen, maar had de functie van quarantaine voor de ziekenverzorgers. Waarschijnlijk heeft dit huis nooit dient gedaan voor de pest want 1666 was de laatste grote pestepidemie in de stad.

De capucijnen zorgden niet alleen voor de begrafenissen, maar konden in uitzonderlijke omstandigheden ook het sacrament van de biecht afnemen. In normale omstandigheden was dit een taak voor priesters. Alleen capucijnen die een ‘opleiding’ gevolgd hadden, mochten ook de biecht horen.

De capucijnen beschikten over een tuin met geneeskrachtige kruiden die ze uitdeelden aan de bewoners van de stad die de dure apotheekkosten niet konden betalen.

Jan Rymenams