Het Gielsbos

ussen de bomen bouwde men hier in de jaren 1970 een zorginstelling voor mensen met een beperking. Die was ondertussen sterk verouderd en daarom verving Dierendonckblancke architecten een groot deel van de gebouwen door nieuwe huizen. Die staan telkens in groepjes van vijf opgesteld rond een pleintje. Terwijl ik over de centrale ringweg fiets die alle pleintjes met elkaar verbindt, wordt er druk naar mij gezwaaid. Een groep bewoners komt voorbijrijden op grote driewielers, begeleiders duwen een rolstoel.

Met plaats voor 10 personen per huis vormt zo’n cluster een klein dorp op zich, waarbij het plein de plek is voor gemeenschappelijke activiteiten en ontmoetingen tussen de bewoners, begeleiders en bezoekers. Een gestructureerd systeem van wandelpaden geeft toegang tot het park binnen de ringweg en maakt dwarsverbindingen tussen de verschillende woongroepen. De huizen hebben een uitgesproken silhouet met hellende daken en bonte gevelmaterialen. Elk huis krijgt zo een duidelijke identiteit.

De Standaard