Huningsche Watermolen

De molen van de boerderij Huning uit Vreden-Ammeloe werd in 1811 opgericht, het jaar waarin de vrijhandel in Pruisen werd ingevoerd, door het echtpaar Hermine Huning, geb. Eßling, en Johann Bernhard Huning. Tot 1978 lag zij aan de Huningsbach, die in het kader van de ruilverkaveling werd verlegd. Het is de laatste watermolen in Vreden.
Het gebouw is anderhalve verdieping hoog en voorzien van een krüppelwalmdak. Op de middelste verdieping liggen de twee maalgangen met elk twee maalstenen van Eifeler blauwbasalt. Sinds ongeveer 1900 werd de molen aangedreven door een turbine, die bij een geringe helling of wisselende waterstanden effectiever werkt dan een verticaal waterrad.
Tot na de Tweede Wereldoorlog vermaalde de molen onvermoeibaar graan. Daarna verviel het vakwerkgebouw gestaag en werd het alleen nog als opslagruimte voor rommel gebruikt. Vorst beschadigde het metselwerk, de regen aantastte de balken. Toen de Huningsbach uiteindelijk werd verlegd, was de molen door de verlaging van het grondwater ernstig bedreigd. De Heimat- und Altertumsverein besloot in 1991 actie te ondernemen.

Charly