IJsseldeltaroute

De rivier de IJssel bestaat al vele duizenden jaren. Na onze jaartelling kreeg de IJssel water uit de Rijn. Tot ongeveer het jaar 1300 was de IJssel een ‘Vlechtende’ rivier. De loop van de rivier veranderde en stroomde langs meerdere rivierarmen. Na de St. Elisabethsvloed in 1421 en de daarop volgende overstromingen, kon de Rijn haar water sneller door de Waal naar de Noordzee afvoeren. De IJssel kreeg daardoor minder water te verwerken. De rivier werd moeilijk bevaarbaar en werd een ondiepe rivier met vele ‘dode’ rivierarmen. Het Zalkerbos is een voorbeeld van een tot natuurgebied uitgegroeide dode rivierarm. Door het verstevigen van de oevers en de aanleg van dijken is de loop van de rivier meer vast komen te liggen.

Het landschap tussen Kampen en Zwolle is op veel plaatsen nog ongerept rivierlandschap. Hoog water veroorzaakte vele dijkdoorbraken, die op veel plaatsen in het rivierlandschap nog als kolk te vinden zijn. De laatste dijkdoorbraak was bij Zalk in 1962. De uiterwaarden overstroomen vaak en veel speciale plant- en diersoorten profiteren hiervan. Ook (knot)wilgen horen bij het rivierlandschap, omdat zij een van de weinige boomsoorten is die er tegen bestand is lang in het water te staan. Ook voor vogels zijn de uiterwaarden belangrijk. De aalschover, fuut, grotto, kievit en kleine karekiet zijn vogels die in de zomer op de uiterwaarden broeden. ‘s Winters zijn overwinterende vogels als zwanen en (kol)ganzen op de uiterwaarden IJssel.