De natuur herovert stilaan het militair domein Vloethemveld

 Deze bewegwijzerde wandeling (geel) gaat volledig rond het stiltegebied dat het grootste deel uitmaakt van dit 350 ha grote natuurgebied.

Ze begint aan de ruime parking in het jong aangeplant nieuwe bos en gaat langs het onthaal (het oude 'kamphuis') waar o.a. de kunstwerken nog te bezichtigen zijn. Hier bevindt zich ook de herinneringsplek met 10 silhouetten tussen de groene barakken. Dan gaat het naar de waterhut waar vogels kunnen gespot worden. Ondertussen passeren we de barakkenstraten.

Vervolgens komen we in het ouder gedeelte van het bos om iets verder de heidetoren te beklimmen. Hier krijgen we zicht op de merlons, verhoogde omwallingen die de munitiedepots van elkaar afschermden om te verhinderen dat bij een ontploffing of vrand de vlammen van het ene naar het andere zou overslaan.

Geschiedenis

Het ‘veld’ werd vanaf de 13e eeuw ontgonnen. Het Sint-Janshospitaal in Brugge mocht namelijk het gebied gebruiken van Gwijde Van Dampierre en bekostigde hun werking met de opbrengst. Verschillende grote hoeves in de streek getuigen daar nog van.

Na de Franse revolutie (1750) namen de burgerlijke godshuizen uit Brugge deze taak over.

Wie vandaag in Zedelgem/Jabbeke rondwaart en aan het Vloethemveld passeert, kan het zich amper voorstellen, maar deze plek speelde een belangrijke rol in beide wereldoorlogen. In de Eerste Wereldoorlog verbleven in deze contreien een 18.000 Duitse militairen. Ze lieten er de bomen kappen en de stammen gebruikten ze voor de loopgraven aan de IJzer. Het hout werd ook gebruikt als houtskool in de veldkeukens.

Na de Eerste Wereldoorlog werd het toen al bosrijke Vloethemveld een militair domein. Er kwam een munitiedepot van het Belgisch leger (1924-1994) om de vele munitie uit de eerste wereldoorlog op te slaan. Hier kwamen gebouwen voor zowel personeel als munitie en een volledige afsluiting  rond het volledige domein. Een spoorweg, de Vloethemveldzate, verbond het domein met het station van Zedelgem. De sporen werden pas in 1995 opgebroken.

Na de Tweede Wereldoorlog richtten de Britten in het bos een Prisoners of War-kamp in gezien de gebouwen aanwezig waren alsook de afsluiting van de buitenwereld. Ze bouwen extra houten barakken en tentenkampen. Meer dan honderdduizend Duitse en Baltische soldaten werden er ondergebracht in tenten en barakken en leefden er twee jaar lang in helse omstandigheden. Het kamp was geen werkkamp maar een doorgangskamp waar de gevangenen komen en gaan. De lokale bevolking wist ondertussen weinig of niets van dit kamp af. Engelse soldaten, versterkt met Belgische dienstplichtigen, namen de beveiliging voor hun rekening en er was zo goed als geen contact met de buitenwereld. Het verklaart waarom het krijgsgevangenenkamp van Vloethemveld geen deel uitmaakt van ons collectief geheugen. In 1946 vertrekt de laatste krijgsgevangene.

In 1952 wordt beslist om er opnieuw een munitiedepot van te maken. Vanaf dan is Vloethemveld het belangrijkste munitiedepot van België in het kader van opdrachten voor de NAVO. In 1994 sloot het depot haar poorten.

Vloethemveld was honderd jaar lang een militair domein waar oorlogsmunitie werd opgestapeld en vernietigd.
 
Pas sinds kort wordt een deeltje van het bos dat zich op het grondgebied ontsloten voor het publiek. Het andere deel is een stiltegebied en is enkel samen met een gids te bezichtigen. Onder andere schapen grazen er nu tussen de barakken ...

Wel te bezichtigen zijn het onthaal, de Waterhut om vogels te spotten en de heidetoren.

Bekijk hier de beste manier om alle vogels te spotten in de waterhut.

Vergeet zeker niet de bezienswaardigheden te raadplegn eens ter plaatse. Ze geven uitleg over het rijke verleden hier ...

Zie ook een gratis digitaal boek over het Vloethemveld.

10/2022